பினாங்கு மாநிலத்தின் நிதிச் செலவினங்களைச் சமாளிக்க நிலத்தை விற்பனை செய்வதில்லை, மாறாக மாநில நிலத்தை அகற்றுவது கையகப்படுத்துதல் (உரிமை மானியங்கள்மூலம்), குத்தகை, அந்நியமாக்கல் அல்லது தேசிய நிலக் குறியீட்டின் (1965) கீழ் அனுமதிக்கப்படும் பிற வழிமுறைகள்மூலம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
எனவே, “நில விற்பனை” என்ற சொல் மாநில அரசின் நில நிர்வாகத்தின் சூழலில் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்று முதலமைச்சர் சௌ கோன் இயோவ் கூறினார். மேலும், இது வருவாயை ஈட்டுவதற்கு மட்டுமல்ல, வளர்ச்சியை ஊக்குவிப்பதற்கும், வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்கும், உள்ளூர் பகுதிக்குப் பொருளாதார மதிப்பைச் சேர்ப்பதற்கும் ஆகும் என்று வலியுறுத்தினார்.
“நில அகற்றல் விஷயங்களுக்கு, மாநில அரசு மதிப்பீடு மற்றும் சொத்துச் சேவைகள் துறையின் அடிப்படையில் தற்போதைய நில மதிப்பீட்டைக் கருத்தில் கொள்ளும். வீட்டுவசதி கட்டுமானம் உள்ளிட்ட மூலோபாய திட்டங்களை உள்ளடக்கிய நிலம் இருந்தால், நிலத்தை அப்புறப்படுத்துவதற்கு முன்மொழிவுக்கான கோரிக்கை அணுகுமுறையை அரசு பயன்படுத்தும்”.
“இது மாநில அரசுக்குத் தற்போதைய நில மதிப்பீட்டைவிட அதிக பிரீமியம் வருமானத்தைப் பெற அனுமதிக்கிறது,” என்று அவர் இன்றைய மாநில சட்டமன்றத்தில் பினாங்கு யாங் டி-பெர்துவா நெகிரி ராம்லி நகா தாலிப் தொடக்க உரையில் தனது நிறைவு உரையின்போது கூறினார்.
நிலத்தை அகற்றும் முறைகள் மாநில உடைமைகளைக் குறைக்கவோ அல்லது மாநில வருவாயை அதிகரிப்பதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவோ இல்லை, ஏனெனில் நிலம் போன்ற வரையறுக்கப்பட்ட வளமானது வளர்ச்சிக்காகவும் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளின் சமூகப் பொருளாதார நிலைமைகளை மேம்படுத்தவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று அவர் கூறினார்.
நிலத்தை மேம்படுத்துவதற்கான அணுகுமுறை ஏற்றுக்கொள்ளப்படாவிட்டால், அது மாநிலத்திற்கு ஒரு சுமையாக மாறும், ஏனெனில் அது பராமரிப்பு செலவுகளைச் சந்திக்கும் என்று சோவ் விளக்கினார்.
கூடுதலாக, சாலைகள், விளையாட்டு மைதானங்கள் மற்றும் பிற வசதிகளை நிர்மாணித்தல் போன்ற தளத்தை மேம்படுத்துவதன் நன்மைகளை மக்கள் அனுபவிக்க முடியாது என்று அவர் கூறினார்.
பினாங்கு மாநிலத்தின் முன்னேற்றத்திற்காகவும் மக்களின் நலனுக்காகவும் நிலத்தை மேம்படுத்துவதில் வெட்கப்படக் கூடாது என்றும் அவர் கூறினார்.
“எங்களிடம் (பினாங்கு) தங்கச் சுரங்கங்கள் இல்லை, மரக்கட்டைகளும் இல்லை – நிலம் எங்கள் (ஒரே) சொத்து என்றால் நாம் ஏன் வெட்கப்பட வேண்டும்? வேறு எந்த வருவாய் ஆதாரங்களும் இல்லை, எனவே வருமானத்தை ஈட்ட நில மேம்பாட்டை நம்பியிருப்பதை ஏன் தவிர்க்க வேண்டும்?”
“இது (நில விற்பனை) நமது மாநிலத்தில் சமூகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை உந்துவதற்காகும். கடந்த 50 ஆண்டுகளில், இதுவே பினாங்கின் பொதுவான சூத்திரமாக இருந்து வருகிறது,” என்று அவர் கூறினார்.
இதற்கிடையில், மாநில நிதித்துறை இரண்டு கண்ணோட்டங்களிலிருந்து மாநில வருவாய்குறித்த ஆய்வை நடத்தியுள்ளதாகச் சௌ தெரிவித்தார்: முதலாவதாக, தரவு சுத்திகரிப்பு முறைகள் மற்றும் பொருத்தமற்ற விகிதங்களை மதிப்பாய்வு செய்ததன் மூலம் வரி நிலுவைகள் உட்பட, ஏற்கனவே உள்ள மாநில வருவாயை வசூலிப்பதை அதிகரிப்பது.
இரண்டாவது முன்னோக்கு, மாநில வருவாயை ஈட்டுவதற்கான புதிய ஆதாரங்கள் மற்றும் முறைகளை அடையாளம் காண்பதன் மூலம், நில வரி விகிதங்களை மறுபரிசீலனை செய்தல், கிராமப்புறங்களை நகர்ப்புறங்களாக மறுவகைப்படுத்துதல் மற்றும் புதிய வருவாய் வசூலை செயல்படுத்த மாநில சட்டப்பூர்வ அமைப்புகளை வலுப்படுத்துதல் உள்ளிட்டது என்று அவர் கூறினார்.
