அமைச்சரவையில் முஸ்லிம் ஒருவர் கூட இல்லாமல் நீதி சாத்தியமா?
முயிஸ் வஹாப்தீன்
இலங்கையின் அரசியல் உரையாடலில் இன்று மிக நுட்பமாக மாற்றி அமைக்கப்பட்ட ஒரு அபாயகரமான கருத்துபரவி வருகிறது:
“சிறுபான்மை வாக்காளர்கள் சிறந்த ஆட்சியை மட்டுமே எதிர்பார்த்தார்கள்.”
இந்த கருத்து வெறும் தவறான புரிதல் அல்ல—அது அரசியல் பொறுப்பிலிருந்து தப்பிக்க உருவாக்கப்பட்ட ஒருவசதியான கதை.
முதலில், அடிப்படை உண்மையை நேராகச் சொல்ல வேண்டும்: இந்த நாடு எந்த ஒரு அரசியல் கட்சிக்கும் சொந்தமானது அல்ல. NPP-க்கு வாக்களித்தவர்களுக்கும் மட்டும் அல்ல. இது, இந்நாட்டில் வாழும் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும், அவர்கள் யாருக்குப் வாக்களித்தார்கள் என்றாலும், சமமானஉரிமையுடன் சொந்தமானது.
“சிறுபான்மை வாக்காளர்கள் சிறந்த ஆட்சியை மட்டுமே எதிர்பார்த்தார்கள்; அமைச்சுப் பதவிகளை அல்ல” என்ற வகையில் விவாதத்தை சுருக்குவது, ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் எதிர்பார்ப்புகளை நோக்கமுடனாகக் குறைத்து காட்டும் முயற்சியாகும். ஒரு சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளை மற்றொருவர் வரையறுப்பது, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையையேகேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
ஆம்—மக்கள் சிறந்த ஆட்சியை விரும்புகிறார்கள். ஊழல் இல்லாத நிர்வாகம், போதைப்பொருள் கட்டுப்பாடு, இனவெறி ஒழிப்பு, லஞ்சமில்லா அமைப்பு—இவைஎல்லாம் பொதுவான தேவைகள். ஆனால் இவை, பிரதிநிதித்துவத்தின் மாற்றாக முன்வைக்கப்பட முடியாது.
இங்கே முக்கியமான கேள்வி இது:
சிறந்த ஆட்சி யாரால் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது? யாரின் குரல் அந்த முடிவுகளில் பிரதிபலிக்கிறது?
ஒரு அரசு தனது மக்களின் பல இன, மத, மொழி அடையாளங்களை பிரதிபலிக்கவில்லை என்றால், அது எவ்வளவுதிறமையாக செயல்பட்டாலும், அது முழுமையான ஜனநாயக ஆட்சி அல்ல. அது நிர்வாக ரீதியாக திறமையானதாக இருக்கலாம்—ஆனால் அரசியல் ரீதியாக குறைபாடுடையதாகவே இருக்கும்.
பெரும்பான்மை ஆதரவு ஒரு அரசுக்கு அதிகாரத்தை அளிக்கிறது; ஆனால் அந்த அதிகாரத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்கு அது வரம்புகளையும் விதிக்கிறது. அந்த வரம்பு—சமூகங்களை புறக்கணிக்காதிருத்தல்.
வரலாறு தெளிவாக காட்டுகிறது: சிறுபான்மைகளின் குரல் அரசியல் அமைப்புகளில் இல்லாதபோது, “சிறந்த ஆட்சி” என்ற வாக்குறுதிகள் நீண்டகாலத்தில் நம்பிக்கையிழப்பாக மாறுகின்றன.
இன்றைய இலங்கை, ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் நிற்கிறது. “சிறந்த ஆட்சி” என்ற வார்த்தையை முன்னிறுத்தி, பிரதிநிதித்துவத்தின் அவசியத்தை புறக்கணித்தால், அது பழையதவறுகளை புதிய மொழியில் மீண்டும் செய்யும் முயற்சியாகிவிடும்.
நாம் உண்மையில் ஒரு நிலையான, நியாயமான நாட்டை உருவாக்க விரும்பினால், பொறுப்புணர்வு, வெளிப்படைத்தன்மை, ஊழல் ஒழிப்பு—இவை போதாது.
அதிகாரத்தின் மேசையில் எல்லா சமூகங்களுக்கும் இடம் இருக்க வேண்டும். அது இல்லாத “சிறந்த ஆட்சி” என்பது, ஒரு முகமூடி மட்டுமே—அதன் பின்னால் புறக்கணிப்பு தொடர்கிறது.
இறுதியாக நினைவில் கொள்ள வேண்டியது: அரசுகள் தற்காலிகம். ஆனால், ஒரு நாட்டின் சமூகங்களுக்கிடையேயான நம்பிக்கை, அது உடைந்துவிட்டால், அதை மீண்டும்கட்டியெழுப்புவது மிகவும் கடினம்.
அந்த நம்பிக்கையை பாதுகாப்பது, எந்த அரசாங்கத்திற்கும், எந்த அரசியல் கோஷத்தையும் விட – மிகப் பெரிய பொறுப்பு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
