பாலித ஆரியவன்ச
இந்தியாவின் தமிழ்நாடு புதுக்கோட்டை கிராமத்தில் பிறந்த தெய்வானை ராமசாமி, தனது 4 வயதில் தனது தந்தையுடன் இலங்கைக்கு வந்தார்.
அவர் தேயிலைத் தோட்டத்தில் கூலி வேலைக்குச் சென்றபோது அவருக்கு 8 வயது. ஒரு தேயிலைச் செடியை விட உயரமில்லாத இந்தப் பெண், முதுகில் தொங்கும் ஒரு பிரம்புக் கூடையுடன் கொழுந்துகளை பறிக்கும்போது, கங்கனியால் பலமுறை பிரம்பால் அடிக்கப்பட்டிருக்கிறாள்.
வேறு எந்தக் குற்றத்தாலும் அல்ல. ஏனென்றால் தேவையான அளவு தேயிலை கொழுந்து பறிக்கப்படவில்லை என்பதற்காக. இந்தத் துன்பங்களையெல்லாம் தாங்கிக்கொண்டு வேலை செய்யக் கற்றுக்கொண்ட தெய்வானி, டீன் ஏஜ் பருவத்தை அடையும் போது, தோட்டத்தில் அதிக கொழுந்துகளை பறிக்கும் திறமையான இலை பறிப்பாளராக மாறிவிட்டார்.
நான் என் மாமாவுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தபோது எனக்கு 15 வயது. பின்னர், அந்தப் பெயர் முத்து தெய்வானை என மாற்றப்பட்டது. பெற்றோரின் அழுத்தம் காரணமாக, அந்தத் தம்பதியினரின் வாழ்க்கை இப்படித்தான் தொடங்கியது.
இந்த தகவலை அன்னை தேவி சுமார் 2 வருடங்களுக்கு முன்பு என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்.
அவள் எனக்குக் கூடுதல் தகவல்களைச் சொன்னது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
அன்று அன்னை தெய்வானியின் கதையை நான் ஆவலுடன் கேட்டேன்.
“கடந்த காலத்தில், தோட்டங்கள் வெள்ளையர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டன.
தேயிலைத் தோட்டம் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது.
நாங்கள் சுண்ணாம்பு அறைகளில் இருந்தோம். அவர்கள் சுண்ணாம்பு அறைகளை உரம் மற்றும் களிமண்ணைப் பயன்படுத்தி மிகவும் சுத்தமாக வைத்திருந்தனர். வெள்ளைக்கார மனிதர் குதிரையில் வந்து எலுமிச்சை பழங்களின் சுத்தத்தைப் பரிசோதிக்கிறார். அது அழுக்காக இருந்தால், உங்களுக்கு அபராதம் விதிக்கப்படும்.
ஆனால் இப்போது போலல்லாமல், அப்போது நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம். அரிசி ரேஷன் மற்றும் மாவு ரேஷன் தோட்டத்திலிருந்தே வழங்கப்படுகிறது. விறகுகளும் தோட்டத்திலிருந்துதான். தோட்டத்தில் கிடைக்கும் தேயிலை இலைகள் மற்றும் பிற பொருட்களின் விலை மிகவும் குறைவு. நாங்கள் பெரும்பாலும் அரிசி, கொண்டைக்கடலை உள்ளிட்ட தானியங்களை சாப்பிட்டோம். நோய் குறைவாக உள்ளது.
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நம் நாடு சிறிது காலம் நன்றாகச் செயல்பட்டாலும், இப்போது தோட்டங்கள்இடிந்து விழுந்துவிட்டன.
நான் இப்போது ஸ்பிரிங் வெலி தோட்டத்தில் கொட்டகொட பிரிவில் இருக்கிறேன், அது ஒரு எலும்புக்கூடு போல தோற்றமளிக்கும் ஒரு தொழிற்சாலை. தொழிற்சாலை மூடப்பட்டு இடிந்து விழும் நிலையில் உள்ளது.
இது போன்ற பல தேயிலை தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டுவிட்டன என்று என் பேரக்குழந்தைகள் கூறும்போது என் இதயம் உடைகிறது.
ஊட்டச்சத்து இல்லை. குழந்தைகள் அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படுகிறார்கள்.
பொருட்களின் விலைகள் விண்ணை முட்டும் அளவுக்கு உயர்ந்து, குழந்தைகள், குழந்தைகளின் குழந்தைகள், அவர்களின் குழந்தைகளின் குழந்தைகள் படும் துன்பங்களைப் பார்க்கும்போது, சில சமயங்களில் நானும் பாவம் செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.அன்று தெய்வானை சொன்னாள்.
கடைசியாக அவளைப் பற்றி செய்தி வெளியிட்டபோது, அவளுக்கு 108 வயது. வீட்டின் முன் இருந்த சிறிய முற்றத்தை அவர் பெருக்கி சுத்தம் செய்த விதம், கோழிக் கூடுக்குள் புகுந்து முட்டைகளை வெளியே எடுத்த விதம், கடந்த காலத்தை நினைத்து சிரித்த விதம் ஆகியவற்றை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்.
ஏழு குழந்தைகள், 45 பேரக்குழந்தைகள் மற்றும் 15 நான்காம் தலைமுறை குழந்தைகளைப் பார்க்கும் ஆசீர்வாதத்துடன் தாய் தெய்வானை 110 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்.
ஸ்பிரிங் வேலி தேயிலைத் தோட்ட மக்கள் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள கிராம மக்கள் அவர்களின் நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு சிறிது நேரத்திலேயே அவர்களின் மறைவுக்கு இரங்கல் தெரிவித்தனர்.
தேவியின் பேத்தி மலகமட ராசலிங்கம் மல்லிகா, அவரது வாழ்க்கையை பின்வருமாறு விவரித்தார்:
“பாட்டிக்கு ஒருபோதும் உடம்பு சரியில்லாமல் போனதில்லை.” மிகவும் ஆரோக்கியமான பாட்டி. எங்கள் குழந்தைகளைக் கூட பாட்டி கவனித்துக் கொண்டார். நான் என் வீட்டுப்பாடத்தை நன்றாகச் செய்தேன்.
என் பாட்டியின் 103வது பிறந்தநாளுக்கு நாங்கள் அழகாகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, இந்தியாவில் ஒரு மகன் (என் மாமாக்களில் ஒருவர்) இறந்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன். அதனால் நாங்கள் அந்த பிறந்தநாளைக் கொண்டாடவில்லை. பாட்டி இறக்கும் வரை அந்த மரணம் பற்றி அவளுக்குத் தெரியாது.
ஆனால் நாங்கள் பாட்டியின் 110வது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடினோம். அன்று இலங்கையில் தனது குழந்தைகள் மற்றும் பேரக்குழந்தைகளுடன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார், அழகான கேக் வாங்கப்பட்டது, பல உணவுகளை சமைத்தார்.
இந்தியாவில் உள்ள ஒரு மகளின் மகனால் பிறந்தநாள் விழாவில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை, அதனால் அவர் சில நாட்களுக்குப் பிறகு வந்தார், அவர் அங்கு இருந்தபோது, அவரது பாட்டி இறந்துவிட்டார்.
இந்த மரணம் வயது முதிர்வு காரணமாக நிகழ்ந்தது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.
அவளே அழுது கொண்டே, இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்த தன் பேரன் தன் பிறந்தநாளுக்குக் கொண்டு வந்திருந்த அழகான புடவையைத் தன் ஆச்சியின் உடலின் மேல் போர்த்தினாள் என மல்லிகா என்னிடம் சொன்னாள்.
பேரன் தியாடகராஜா, தனது பாட்டியைப் பற்றி மேலும் கூறினார்.
“பாட்டி தெய்வீகப் பாடல்களையும் நாட்டுப்புறப் பாடல்களையும் அழகாகப் பாடுவார், சில சமயங்களில் அருட வேலயில் பக்தியுடன் நடனமாடுவார்.”
நீங்கள் குழந்தைகளை, குழந்தைகளின் குழந்தைகளை, அந்தக் குழந்தைகளின் குழந்தைகளைப் பார்த்தால், சுமார் 60 தலைமுறைகள் உள்ளன. ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள், அவர்களில் சிலர் எங்களைப் பார்த்ததே இல்லை. “இந்த மரணம் எங்களுக்கு துக்கத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் தருகிறது,” என்று பேரன் கூறினார்.
இறுதி ஊர்வலத்தில் உடன் சென்ற நானும் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியை உணர்ந்தேன்.
உடல் மரியாதையுடன் ஒரு விலையுயர்ந்த சவப்பெட்டியில் வைக்கப்பட்டது.
கொடிகளை உடைக்காத தோட்ட மக்கள், தங்கள் இரங்கலைப் பகிர்ந்து கொள்ள வந்தனர்.
சுற்றுவட்ட மக்களும், ஸ்பிரிங் வேலி மற்றும் கோடா கிராம மக்களும் மூன்று நாட்களாக உடலுக்கு அஞ்சலி செலுத்த வந்ததாக அறியப்பட்டது.
இந்து வழக்கப்படி, மதச் சடங்குகளைச் செய்த பிறகு, பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சவப்பெட்டியில் உடல் வைக்கப்பட்டது.
இந்த தேனா இந்தியாவில் உள்ள பிரமுகர்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தும் தேனாவைப் போலவே தயாரிக்கப்பட்டது என்று அறியப்பட்டது.
இறுதி ஊர்வலம் லைம்பேலா வழியாக பிரதான சாலைக்கு கொண்டு வரப்பட்டது.
முன்னால் ஒரு இசைக்குழு அணிவகுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது.
தோட்டங்களில் இறுதிச் சடங்குகளில் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தப்படும் இறுதிச் சடங்கு இசைக்குப் பதிலாக, மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்த ஒரு இசைக்குழு கொண்டுவரப்பட்டதாக சிலர் கூறினர்.
ஏன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள் என்று கேட்டபோது, ”நீங்கள் ஏன் மகிழ்ச்சியாக இல்லை? வேறு யாரும் இவ்வளவு காலம் வாழ்ந்ததில்லை” என்றார்கள்.
இறந்தவருடன் சென்ற குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் கதறி அழுதனர். நாங்கள் மீண்டும் பாரம்பரிய பாடல்களைப் பாடி, கைதட்டி மகிழ்ச்சியடைகிறோம்.
ஏன் அப்படி? நான் கேட்டேன். தேயிலைத் தோட்டங்களில் வசிக்கும் இந்து மக்கள், அப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, இறந்தவருக்கு நல்ல ஆன்மா கிடைக்கும் என்று நம்புவதாக அவர்கள் கூறினர்.
மக்களின் ஆயுட்காலம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வருவதால், அன்னை தெய்வத்திடமிருந்து நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவது உண்மையிலேயே மிகுந்த மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.
தோட்டத்தின் ராணியாக இருந்த அவளுடைய பாசத்தை இழப்பது அனைவருக்கும் ஒரு துக்கமாகும்.
எனக்கு உயிர் கொடுத்த தேயிலை மரம், தேயிலை புதர்களுக்கு மத்தியில் நான் கல்லறையில் தனியாக படுத்திருந்த தேயிலை மரம், தேயிலை மரத்தை குடிக்கக் கொடுத்த கடவுளுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் போது, ஒரு மழைத்துளி கண்ணீர் துளியாக விழுந்து தேயிலை மரத்தை முத்தமிட்டது.
