அழைப்பிதழ் ஏதுமில்லாமல், பசியின் காரணமாகத் திருமணப் பந்திக்கு வந்திருந்தார் ஒரு மனநலம் குன்றிய நபர். மனமாரச் சாப்பிட்டு முடித்த அவர், அங்கிருந்து வெறுங்கையோடு செல்ல விரும்பவில்லை. யாரும் எதிர்பாராத விதமாக, தனது பழைய பாக்கெட்டில் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த 10 ரூபாய் நோட்டை எடுத்து, மணமகளிடம் அன்பளிப்பாகக் கொடுத்து வாழ்த்தினார். அது வெறும் 10 ரூபாய் அல்ல; உலகிலுள்ள அனைத்துப் பணத்தையும் விட மதிப்புமிக்க அவரது தூய்மையான அன்பின் வெளிப்பாடு அது.
நம்மில் சிலர் குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டிற்குச் செல்லும்போதுகூட, வெறும் கையோடு சென்று திரும்புவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். குழந்தைகளுக்கு எதையும் வாங்கிச் செல்ல முடியாத சூழ்நிலை இருந்தால், கிளம்பும்போது அவர்களின் கைகளில் ஒரு சிறிய தொகையை அன்போடு கொடுத்துவிட்டுச் செல்வது நம் முன்னோர்களின் பண்பாடு.
அன்பை வெளிப்படுத்தப் பெரிய அளவில் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை. ஒரு சிறிய பிஸ்கட் பாக்கெட் அல்லது வாழைப்பழம் வாங்குவது என்ன அவ்வளவு பெரிய விலையா? துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்று பலருக்கு இந்த அடிப்படைப் பண்புகூடத் தெரிவதில்லை.
இன்று பலர் தங்களின் கௌரவத்திற்காகவும் பெருமைக்காகவும் ஆயிரங்களிலும் லட்சங்களிலும் மொய் எழுதுகிறார்கள். ஆனால், தன்னிடம் இருந்த மிகச்சிறிய தொகையையே முழு மனதுடன், அள்ளிக் கொடுத்த அந்த மனிதரின் செயல், பணத்தின் மதிப்பை விட அவரது உயர்ந்த உள்ளத்தையே காட்டுகிறது.
“கொடுக்கும் பொருளின் மதிப்பில் இல்லை அன்பு; கொடுப்பவரின் மனதில்தான் இருக்கிறது!”
