ஹெய்ஸ்ரீனா பேகம் அப்துல் ஹமீத்
கிளந்தான் காவல்துறைத் தலைவரின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, ஒரு வருடத்தில் 252 பாலியல் குற்ற வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன, இது முந்தைய ஆண்டை விட 22.3 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது என்பது பலரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது.
98 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான வழக்குகள் சம்மதத்துடன் செய்யப்பட்டவை, ஆனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சிறார்களாக இருப்பதால் அவை பாலியல் வன்கொடுமையாகக் கருதப்படுகின்றன. இருப்பினும், குறிப்பாக சமூக ஊடகங்களில் பொதுமக்களின் பதில்கள், பிரச்சினையை குறைத்து மதிப்பிடுகின்றன அல்லது ஊடகம் அல்லது தொழில்நுட்பம் போன்ற வெளிப்புற காரணிகளைக் குறை சொல்கின்றனர்.
சிலர் அறிக்கையை அரசியலாக்கியுள்ளனர் அல்லது மற்ற மாநிலங்கள் கிளந்தனை விட அதிக எண்ணிக்கையில் பதிவு செய்திருக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டனர், ஆனால் புள்ளிவிவரங்களை காட்டவில்லை.
பல்வேறு ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தின் யதார்த்தத்தை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கும் சமூகத்தின் கலாச்சார வேர்களுக்குள் உண்மையான பிரச்சனை உள்ளது என்ற வலுவான கருத்து உள்ளது.
குறிப்பாக குற்றவாளி ஒரு குடும்ப உறுப்பினராக இருக்கும்போது.இந்த வகையான கூட்டு மறுப்பு குற்றவாளிகளை தொடர்ந்து செயல்பட அனுமதிக்கிறது,
உண்மைக்கு மாறாக குடும்ப அந்தஸ்தை பாதுகாத்தல்
பல சமூகங்களில், குறிப்பாக பழமைவாத சமூகங்களில், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு நீதியை விட குடும்ப கௌரவமும் மரியாதையும் மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
இதுபோன்ற சூழல்களில், பாலியல் வன்கொடுமை குற்றங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டப்படுகின்றன, மேலும் குற்றவாளிகள் குடும்பத்திற்கு “அவமானம்” ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள்.
இந்த குற்றங்களை காவல்துறையிடம் புகாரளிக்கும் சிலர் அழுத்தம் கொடுக்கப்படுவதால் இறுதியில் தங்கள் புகார்களை திரும்பப் பெறுகிறார்கள். தொடர முடிவு அரசு வழக்கறிஞரின் விருப்பப்படி உள்ளது என்றாலும், அத்தகைய பணத்தை திரும்பப் பெறுவது வழக்கு விசாரணையின்போது குறிப்பாக பாதிக்கப்பட்டவர் விசாரணையின் போது தயக்கம் காட்டினால் அல்லது முழுமையாக ஒத்துழைக்க மறுத்தால்.வழக்கை பலவீனப்படுத்தக்கூடும்,
பல குற்றவாளிகள் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தந்தைகள், மாற்றாந்தாய்கள், மாமாக்கள் அல்லது சகோதரர்கள் என்பது நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. இதில் பெரும்பாலானவை குடும்பத்தின் கௌரவத்தைப் பாதுகாக்கவும் அவமானத்தைத் தவிர்க்கவும் வேண்டி உருவாகின்றன.
சமூகத்திற்குள் பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தை ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பது கூட்டு மறுப்பு கலாச்சாரத்தை பிரதிபலிக்கிறது.
இது அத்தகைய துஷ்பிரயோகத்தின் யதார்த்தத்தை மறைப்பது மட்டுமல்லாமல், தடுப்பு முயற்சிகள், குறிப்பாக துஷ்பிரயோகம் செய்பவர் குடும்பம் அல்லது சமூகத்திற்குள் மதிக்கப்படும் நபராக இருக்கும்போது, மற்றும் நீதியையும் தடுக்கிறது,
சமூக போலித்தனம்
சமூக போலித்தனம் மற்றும் மறுப்பு கலாச்சாரத்தை ம் தீவிரமாகக் சீராய்வு செய்ய வேண்டும். பாலியல் பற்றிய விவாதங்கள் பெரும்பாலும் தடைசெய்யப்பட்டதாகக் கருதப்படுகின்றன.
இதன் விளைவாக, பாலியல் குற்றங்கள் நிகழும்போது, சமூகம் அவற்றை முதிர்ச்சியுடன் அல்லது புறநிலையாகக் கையாளத் தயாராக இல்லை. புரிதல் இல்லாமை மற்றும் திறந்த உரையாடல் குறித்த பயம் ஆகியவை பரவலான குறைத்து மதிப்பிடலுக்கு வழிவகுத்தன, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மௌனமாக்கப் படுகின்றனர்.
சில சமயங்களில், சமூகம் மற்ற குற்றங்களுடன் ஒப்பிடும்போது பாலியல் குற்றங்களை அற்பமாகக் கருதுகிறது, பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் குரல்களைப் புறக்கணிக்கிறது.
இந்த அற்பமாக்கல் பாலியல் வன்முறையை தீவிர கவனம் அல்லது நடவடிக்கைக்கு தகுதியற்ற ஒரு சிறிய பிரச்சினையாக இயல்பாக்குகிறது.
இத்தகைய நிலைமைகள் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் முன்வந்து குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை வழங்குவதற்கு பாதுகாப்பற்ற சூழலை உருவாக்குகின்றன. இதற்கிடையில், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சமூக களங்கம் மற்றும் நீடித்த அதிர்ச்சியுடன் போராட வேண்டியிருக்கிறது.
பாலியல் குற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், குறிப்பாக தகாத உறவு வழக்குகளில், மனச்சோர்வு, அடையாளக் கோளாறு, பெரியவர்கள் மீதான நம்பிக்கை இழப்பு, நீண்டகால அதிர்ச்சி மற்றும் தற்கொலை எண்ணங்கள் போன்ற ஆழமான உளவியல் விளைவுகளை அனுபவிக்கிறார்கள் என்று ஆராய்ச்சி காட்டுகிறது.
சமூக களங்கம் பாதிக்கப்பட்டவர்களை அவர்களின் மீட்சியைத் தடுக்கும் சூழல்களில் மேலும் சிக்க வைக்கிறது. பல சந்தர்ப்பங்களில், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மௌனத்திற்கு தள்ளப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்களின் குடும்பத்தின் நற்பெயருக்கு களங்கம் விளைவித்ததற்காகவும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார்கள்.
பரிந்துரைகள்
மேலே உள்ள பிரச்சினைகளின் அடிப்படையில், பாலியல் குற்றங்களை நிவர்த்தி செய்யவும் குறைக்கவும் பல பரிந்துரைகள் உதவக்கூடும். முதலாவதாக, பாலர் பள்ளியிலிருந்து பாலியல் கல்வி அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
இது ஒழுக்கத்திற்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படக்கூடாது, மாறாக தனிநபர்களை அதிகாரம் அளிக்கும் ஒரு கருவியாகக் கருதப்பட வேண்டும். அணுகுமுறை கலாச்சார ரீதியாக உணர்திறன் மிக்கதாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் உடல் சுயாட்சி, சம்மதம் மற்றும் சுய பாதுகாப்பு பற்றிய செய்திகளை வழங்குவதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.
இரண்டாவதாக, குடும்ப மரியாதை அல்லது நல்லிணக்கம் என்ற போர்வையில் பாலியல் துஷ்பிரயோகம் பொறுத்துக் கொள்ளப்படக்கூடாது என்ற செய்தியை தெரிவிப்பதில் மத மற்றும் சமூக நிறுவனங்கள் செயலில் காட்ட வேண்டும்.
பாதிக்கப்பட்டவர்களை ஆதரிக்கும் மற்றும் குற்றவாளிகளை பாதுகாக்க மறுக்கும் இரக்கமுள்ள மத அணுகுமுறைகள், மௌனம் மற்றும் மறுப்பு கலாச்சாரத்தை உடைப்பதற்கு மிக முக்கியமானவை. குடும்ப மரியாதையைப் பாதுகாப்பது ஒருபோதும் ஒரு சாக்காகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது என்பதை வலியுறுத்துவது மிக முக்கியம்.
மூன்றாவதாக, சமூக அழுத்தம் அல்லது குடும்ப தலையீட்டை எதிர்க்க கொள்கைகள் மற்றும் நீதி அமைப்பு வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். குற்றவாளிகள், அவர்களின் நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல், பொறுப்பேற்க வேண்டும்..
பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சாதகமான நடைமுறைகள் முழுமையாக செயல்படுத்தப்பட வேண்டும், மேலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான பாதுகாப்பு குறித்த சட்ட விதிகள் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்டு வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
பாதிக்கப்பட்டவரின் குடும்ப உறுப்பினர்கள், ஆசிரியர்கள் அல்லது அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள், பாலியல் குற்றங்களைப் புகாரளிக்கத் தவறி, அமைதியாக இருந்தால் தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ் பொறுப்பேற்க வேண்டும், விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
நான்காவதாக, பாலியல் வன்முறையைப் பொறுப்புடன் செய்தி வெளியிடுவதன் மூலமும், விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதன் மூலமும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்களை உணர்ச்சிவசப்படுத்தாமல் ஒலிக்க ஒரு தளத்தை வழங்குவதன் மூலமும் ஊடகங்கள் மாற்ற முகவராகச் செயல்பட வேண்டும்.
பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் பச்சாதாபம் காட்டவும், பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் குறை கூறுவதையோ அல்லது விரல்களை நீட்டுவதையோ தவிர்க்கவும் பொதுமக்களுக்குக் கல்வி கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.
முடிவாக, கிளந்தானில் அதிகரித்து வரும் பாலியல் உறவு மற்றும் பாலியல் குற்றங்கள் வெறும் குற்றவியல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, சமூகத்திற்குள் ஒரு ஆழமான தார்மீக நெருக்கடியை பிரதிபலிக்கிறது.
சமூகம் தொடர்ந்து பாசாங்குத்தனத்தை நிலைநிறுத்தி, பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தின் யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள மறுக்கும் வரை, இந்த குற்றங்கள் அமைதியாகவே இருக்கும்.
ஒவ்வொரு தனிநபரும் பாதுகாப்பான, கண்ணியமான மற்றும் வன்முறை இல்லாத சூழலில் வாழ முடியும் என்பதை உறுதிசெய்ய, நம் கண்களைத் திறந்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் கேட்டு, விரிவான சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டிய நேரம் இது.
எழுத்தாளர் ஒரு குற்றவியல் நிபுணர் மற்றும் மலாயா பல்கலைக்கழகத்தின் சட்ட பீடத்தில் மூத்த விரிவுரையாளர் ஆவார்.
மூலம்: https://www.malaysiakini.com/letters/740742
