கோயில் மற்றும் மசூதி சர்ச்சையில் பிரதமரின் அன்வார் இப்ராஹிம் “வெற்றி” என்ற சொல் தவறு மிகவும் பொறுப்பற்றது மற்றும் ஆபத்தானது.
அவரது சொல்லாட்சி அதிக அவநம்பிக்கையையும் வெறுப்பையும் விதைத்திருப்பதை அவர் மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.
“வெற்றி” என்று கூறுவது, முஸ்லிம்கள் அல்லாதவர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில், அல்லது இந்த விஷயத்தில், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில் – “அவர்களுக்கும் நமக்கும்” இடையே – வெவ்வேறு கலாச்சாரங்கள் அல்லது மதங்களின் மோதலைக் குறிக்கிறது.
அன்வரின் சுயமாக அறிவிக்கப்பட்ட “வெற்றி”, மஸ்ஜித் மதானியின் அடிக்கல் நாட்டு விழாவில் மத்திய அமைச்சர்கள் மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்களால் கவனிக்கப்படாமல் போயிருக்கலாம். அவரது கருத்து நாடு முழுவதும் எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்க வேண்டும்.
“வெற்றி” என்ற வார்த்தையை பல்வேறு சூழல்களில் பயன்படுத்தலாம் என்பது உண்மைதான், எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு போதை போன்ற தனிப்பட்ட சவாலை சமாளிக்கும் போது அல்லது ஒரு கால்பந்து போன்ற ஒரு விளையாட்டில் வெற்றியைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் போது, பெரும்பாலும், “வெற்றி” என்பது பெரும்பாலும் போரில் ஒரு எதிரியின் தோல்வியைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
மலேசியாவில் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தும் காரணியாக இருப்பதாகக் கூறும் ஒரு சாரருக்கு, அன்வர் எந்த உதவியும் செய்யவில்லை.
கோயில் மோதலில் ஈடுபட்ட பல்வேறு மத்திய அமைச்சர்கள் மற்றும் பலரை அவர் பாராட்டினார். அவர்களின் வெற்றி “ஆணவத்தால் ஏற்படவில்லை” என்று அவர் கூறினார்.
“இந்த வெற்றி இஸ்லாத்தின் ஞானம், வலிமை மற்றும் உன்னதத்தை நாங்கள் நிரூபிக்க முடிந்ததால் ஏற்பட்டது – ஆணவம் அல்ல.” என்றார்.
கோயில் பிரதிநிதிகள் ஞானம் இல்லாதவர்கள், பலவீனமானவர்கள் மற்றும் எந்த உன்னத மதிப்புகளையும் கொண்டிருக்கவில்லை என்று அவரோ அல்லது அவரது மதானி குழுவினரோ நினைத்தார்களா?
முஸ்லிம் மற்றவர்களுக்கு ஒரு நல்ல முன்மாதிரியாக இருந்ததாலும், இது “முஸ்லிமின் நல்ல குணத்தை – இரக்கம், அக்கறை, நீதி” ஆகியவற்றைக் காட்டியதாலும் வெற்றி அடையப்பட்டது என்று அவர் கூறினார்.
அவர் என்ன சொல்ல முயற்சிக்கிறார்? பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபட்ட கோயில் மக்கள் முஸ்லிம்களால் காட்டப்படும் இதே போன்ற நல்ல குணங்களை வெளிப்படுத்தவில்லையா?
தலைமைத்துவம் இல்லாத தலைவர்கள்
இந்த பிளவுபட்ட தேசத்தை அவர்களின் ஒவ்வொரு செயலையும் பாதிக்கும் 3Rs (இனம், மதம், அரச குடும்பம்) உடன் ஒன்றிணைக்க எங்கள் தலைவர்கள் போராடுகிறார்கள். கோயில்கள், கட்டாய மதமாற்றம், ஹலால் உணவு மற்றும் உடை கட்டுப்பாடுகள் போன்ற நிரந்தரப் பிரச்சினைகள் நம்மைப் பிரிக்கும் போது இது உதவாது.
பெரும்பாலும், இந்த மோதல்கள், அதிகாரத்தில் தொங்குவதற்கான ஒரே வழி நமக்குள் ஒரு பிளவை ஏற்படுத்துவதுதான் என்பதை அறிந்த அதே அரசியல்வாதிகளால் தூண்டப்படுகின்றன. 3R-களை அகற்ற அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை.
கோயில் பிரச்சினை இணக்கமாக தீர்க்கப்பட்டதா என்பது நமக்கு ஒருபோதும் உறுதியாகத் தெரியாது, இருப்பினும் சம்பந்தப்பட்ட நாம் அனைவரும் அப்படி நினைக்க விரும்புகிறோம். வழக்கமான அதிகாரம் – ஆதரவு அணுகுமுறை பயன்படுத்தப்பட்டதாக நம்மில் பலர் சந்தேகிக்கிறோம், முந்தையவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது.
கடந்த காலத்தில், கோயில்கள் அல்லது தேவாலயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட “உணர்ச்சிபூர்வமான” பிரச்சினைகள் எப்போதும் முஸ்லிம்களின் கையையே கொண்டிருந்தன. அவர்கள் விரும்பியதைச் செய்ய அவர்களுக்கு அதிகாரம் இருப்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.
கோயில் சிலைகளை அழித்தவர்கள் தண்டனையின்றி தப்பினர், ஏனெனில் குற்றவாளிகள் மனநிலை சரியில்லாதவர்கள் என்று கூறப்பட்டது. தேவாலயங்களில் சிலுவைகளை நகர்த்த வேண்டியிருந்தது.
மத கலைப்பொருட்கள் அகற்றப்பட்டன
ஈப்போவில் உள்ள எனது மிஷன் பள்ளியில், புனித குழந்தை இயேசுவின் கான்வென்ட் (மெயின் கான்வென்ட் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது), முன்னாள் கல்வி அமைச்சரின் உத்தரவின் பேரில், பள்ளி தேவாலயத்தில் இருந்து மத கலைப்பொருட்கள் முன்னறிவிப்பின்றி அகற்றப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
கன்னியாஸ்திரிகளால் சிலைகள் மற்றும் பல மத மற்றும் வரலாற்றுப் பொருட்களைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை, அவை பள்ளி முதன்முதலில் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு திறக்கப்பட்டதிலிருந்து வந்தவை. தொழிலாளர்கள் பொருட்களை ஒரு லாரியின் வழி குப்பைக் கிடங்கில் போய் கொட்டினர்.
கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் பிரிவு 11, “ஒவ்வொரு நபருக்கும் தனது மதத்தைப் பின்பற்றவும் பின்பற்றவும் உரிமை உண்டு” என்று கூறுகிறது, ஆனால் உள்ளூர் கவுன்சில்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் வேறுபட்ட விளக்கங்களைக் கொண்டுள்ளனர்.
மசூதிகள் அதே இன்னல்களைத் தாங்க வேண்டியிருந்தால் ஏற்படும் அழிவைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள்.
மார்ச் 25 அன்று, தேவி ஸ்ரீ பத்ரகாளியம்மன் கோயில் அனுமதியின்றி கட்டப்பட்டது என்றும், அது ஒரு “சட்டவிரோத கட்டிடம்” என்றும், நாடு சட்டத்தின் ஆட்சியைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்றும் அன்வர் தவறாகக் கூறினார்.
அவரது உதவியாளர்கள், கோயில் 1893 இல் கட்டப்பட்டது என்றும், அப்போது கோலாலம்பூர் நகர மண்டபம் (DBKL) இல்லை என்றும் அவருக்குச் சொல்லத் தவறிவிட்டனர்.
சட்டத்தின் ஆட்சியை அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற அவரது வலியுறுத்தலில், ஜாக்கல் நிறுவனம் விசேச டெண்டர் மூலம் நிலத்தை எவ்வாறு வாங்கினார் என்பதை பிரதமர் விசாரிப்பாரா?
இரட்டைத் தரநிலைகள்
ஜாக்கலின் உரிமையாளர்களுக்கும் முன்னாள் ‘முதல் பெண்மணி’க்கும் இடையே நெருங்கிய உறவுகள் இருப்பதாகக் கூறப்படுவதை பல மலேசியர்கள் அறிவார்கள். அவமானப்படுத்தப்பட்ட குற்றவாளி நஜிப் அப்துல் ரசாக்கின் ஆட்சிக் காலத்தில்,கோலாலம்பூரில் உள்ள பிரீமியம் நிலங்கள் சந்தேகத்திற்கிடமான பரிவர்த்தனைகளில் விற்கப்பட்டன என்பதையும் அவர்கள் அறிவார்கள்.
முதலில், அதிகாரிகள் கோயிலை சட்டவிரோதம்-மாக அறிவித்தனர். பின்னர் நிலம் ஒரு உயர்மட்ட நண்பர் நிறுவனத்திற்கு அமைதியாக விற்கப்பட்டதைக் கண்டுபிடித்தோம். நிலம் வாங்கியதில் நடந்த முறைகேடுகள் மறைக்கப்படும்.
அன்வர் மலேசியர்களை நல்லிணக்கத்துடன் வாழ வலியுறுத்தத் துணிந்தார். முந்தைய வாரங்களில் ஏற்பட்ட பதட்டம், கோபம் மற்றும் தகவல் தொடர்பு முறிவுக்குப் பிறகு, மார்ச் 27 அன்று மசூதியின் அடிக்கல் நாட்டு விழாவில் அவர் கலந்து கொண்டது மிகவும் ஆத்திரமூட்டும் வகையில் இருந்தது என்பதை பிரதமர் கவனிக்க தவறிவிட்டார்.
ஆனால், அன்வர் தனது வழக்கமான ஆணவத்தில் அதை “வெற்றி” என்று கூறினார்.
