projeksama.org – என்ற தன்னார்வ குழுவின் அறிக்கை
நாட்டின் தலைமைத்துவமும் பொருப்புடன் உண்மையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். தற்போதைய புகைமூட்ட நெருக்கடி கையாளப்படும் விதம் குறித்தும், குறிப்பாக ஜோகூர் மற்றும் மலேசியா முழுவதும் பள்ளிகள் மூடப்படுவது தொடர்பான குழப்பம் குறித்தும் ஆழ்ந்த கவலைஎழுகிறது.
இந்தப் புகைமூட்டம் ஒரு தீவிரமான பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாகும். குழந்தைகள், முதியவர்கள், ஆஸ்துமா மற்றும் இதய நோய் உள்ளவர்கள், வெளிப்புறப் பணியாளர்கள் மற்றும் பாதுகாப்பான உட்புறச் சூழல் இல்லாத குடும்பங்கள் உண்மையான மற்றும் உடனடியான அபாயங்களை எதிர்கொள்கின்றனர்.
இந்த நிலைமைக்கு அவசரம், இரக்கம் மற்றும் தீர்க்கமான நடவடிக்கை தேவைப்படுகிறது. வெறும் அக்கறை மட்டும் போதாது.
மலேசியாவிற்குப் புகைமூட்டத்தை நிர்வகிப்பதற்கு, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வரும் தொடர்ச்சியான அறிவிப்புகள், மாறிவரும் வரம்புகள் மற்றும் கடைசி நிமிட மூடல்கள் போன்று பெற்றோர்கள், பள்ளிகள் மற்றும் வேலையளிப்பவர்களைத் தவிக்க விடாத, ஒரு சீரான, அறிவியல் அடிப்படையிலான மற்றும் பொறுப்புக்கூறும் அமைப்பு தேவை.
கடந்த வாரம் இந்தப் பிரச்சினையை எடுத்துக்கொள்வோம், காற்று மாசுபடுத்தும் குறியீடு (API) 200-ஐ எட்டியபோது, ஆரம்பத்தில் பள்ளிகளை மூடுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டது. பின்னர், API 203-ஐ எட்டிய பிறகு பத்து பஹாட் பள்ளிகள் மூடப்பட்டன. அதைத் தொடர்ந்து, ஜோகூர் முழுவதும் உள்ள பள்ளிகளை இரண்டு நாட்களுக்கு மூடுமாறு உத்தரவிடப்பட்டது. பின்னர், ஆரோக்கியமற்ற அளவுகள் தொடரும் இடங்களில் பள்ளிகளை மூடுவதற்கான அடிப்படையாக 150 முதல் 180 வரையிலான குறைந்தபட்ச வரம்பு உயர்த்தப்பட்டது.
அதே நேரத்தில், கல்வி அமைச்சகம் ஒரு வேறுபட்ட செயல்பாட்டு வரம்பை அறிவித்தது: 180-க்கு மேல் இருந்தால் அல்லது தொடர்ந்து மூன்று நாட்களுக்கு 150-க்கு மேல் இருந்தால் பள்ளிகளை மூடுவது.
பின்னர் ஜோகூர் மாநிலம் தழுவிய மூடல்களை நீட்டித்தது, அதே சமயம் தனியார் பள்ளிகளைத் திறப்பதா வேண்டாமா என்பது குறித்து அவற்றின் விருப்புரிமை வழங்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
ஒவ்வொரு முடிவும் நல்ல நோக்கத்துடன் எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு அடிப்படைக் கேள்வியில் நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்கியுள்ளன.
இறுதி முடிவை எடுக்க யாருக்கு அதிகாரம் உள்ளது, என்ன அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்தி, எவ்வளவு கால அவகாசத்துடன்? இந்த ஒருங்கிணைப்பின்மைக்கு விளைவுகள் உண்டு. ஒரு பள்ளி திடீரென மூடப்படும்போது, அதன் தாக்கம் பள்ளியை மட்டும் பாதிப்பதில்லை.
பெற்றோர்கள் விடுப்பு எடுக்க வேண்டும், குழந்தைகளைப் பராமரிக்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் அல்லது வேலையை முழுவதுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும். வணிகங்கள் குறுகிய கால அவகாசத்தில் ஊழியர்களை இழக்கின்றன, மேலும் இந்த இடையூறைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. தினக்கூலி பெறுபவர்கள் உடனடியாக வருமானத்தை இழக்க நேரிடலாம்.
சில குடும்பங்களின் குழந்தைகள் அரசு, தனியார், சர்வதேச, மத அல்லது மழலையர் பள்ளி போன்ற பல்வேறு வகையான பள்ளிகளில் படிக்கின்றனர். ஒவ்வொரு பள்ளியும் வெவ்வேறு அறிவிப்புகளுக்கு உட்பட்டது.
“வீட்டிலேயே இருங்கள்” என்பது எப்போதும் பாதுகாப்பான அல்லது எளிதான ஒரு வழி அல்ல என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும். பல B40 குடும்பங்களில் குளிரூட்டிகள், காற்று சுத்திகரிப்பான்கள் அல்லது நன்கு மூடப்பட்ட வீடுகள் இல்லை. சில சமயங்களில், முறையாக நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு பள்ளியில் உள்ள காற்றை விட மோசமான காற்றையே குழந்தைகள் சுவாசிக்க நேரிடலாம்.
இணையவழிக் கற்றலும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் சமமாகக் கிடைப்பதில்லை. எனவே, ஒரு பள்ளி மூடல் கொள்கையானது, வெறுமனே வீட்டிலேயே இருங்கள் என்ற அறிவுறுத்தலாக இல்லாமல், நடைமுறை ஆதரவுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.
பள்ளிகளை மூட வேண்டுமா என்பது பிரச்சினை அல்ல. குழந்தைகளையும் கல்விப் பணியாளர்களையும் பாதுகாக்க அது அவசியம் என்று சான்றுகள் காட்டும்போது அவை மூடப்பட வேண்டும்.
அத்தகைய முடிவுகள் எவ்வாறு எடுக்கப்படுகின்றன என்பதே பிரச்சினை.
பள்ளி மூடல் முடிவுகள் வெளிப்படையான தொழில்நுட்ப அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட வேண்டும்: காற்றின் தர அளவீடுகள், வெளிப்பாட்டின் கால அளவு, நுண்துகள்கள், வானிலை முன்னறிவிப்புகள், உள்ளகக் காற்றின் நிலைகள், சுகாதார அபாய மதிப்பீடுகள் மற்றும் உள்ளூர் சூழ்நிலைகள்அதோடு . பொதுமக்களின் வரம்புகளை முன்கூட்டியே அறிந்திருக்க வேண்டும்.
பள்ளிகளிடமிருந்து என்னென்ன தயார் நிலை தேவை எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். உண்மையான அவசரநிலை தவிர, பெற்றோர்களுக்கும் வேலையளிப்பவர்களுக்கும் தெளிவான அறிவிப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்;
முன்னுரிமையாக ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் அது வழங்கப்பட வேண்டும்.
இந்தப் புகைமூட்டம் என்பது எதிர்பாராத ஒரு பேரழிவு அல்ல. இது உடனடி மற்றும் நீண்டகால சுகாதாரத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக விளங்கும், மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு எல்லை தாண்டிய நெருக்கடியாகும்.
மலேசியா இதை மீண்டும் மீண்டும் எதிர்கொண்டுள்ளது, ஆனாலும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் முன்னெப்போதும் இல்லாதது போல நாம் இன்னும் செயல்படுகிறோம்.
இப்போது அரசியல் தலைமைத்துவம் அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறது. முதலாவதாக, வலுவான மற்றும் மிகவும் பயனுள்ள பிராந்திய நடவடிக்கைக்காக மலேசியா தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளின் கூட்டமைப்பை (ASEAN) வலியுறுத்த வேண்டும்.
காடுகள் மற்றும் சதுப்பு நிலங்களில் ஏற்படும் வருடாந்திர தீச் சுழற்சியை வெறும் சம்பிரதாயமான அறிக்கைகளால் மட்டும் தீர்க்க முடியாது. ஆசியான் அரசாங்கங்கள் தடுப்பு நடவடிக்கைகள், தீயை அணைத்தல், செயற்கைக்கோள் கண்காணிப்பு, அமலாக்கம், சலுகை உரிமையை வெளிப்படுத்துதல் மற்றும் மற்றவர்கள் சுகாதார மற்றும் பொருளாதாரச் செலவுகளைச் சுமக்கும்போது லாபம் ஈட்டும் நிறுவனங்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும்.
இரண்டாவதாக, மலேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் (SUHAKAM) அதன் 2025 ஆம் ஆண்டு “மௌன எதிரி: புகைமூட்ட மாசுபாடு மற்றும் தூய்மையான காற்றுக்கான உரிமை” அறிக்கையில் வழங்கிய பரிந்துரைகளுக்கு இணங்க, மலேசியா ஒரு வலுவான எல்லை தாண்டிய புகைமூட்டச் சட்டத்தை இயற்ற வேண்டும். இந்தோனேசியா அல்லது பிற இடங்களில் ஏற்படும் தீ விபத்துகளுடன் தொடர்புடைய மலேசிய நிறுவனங்கள், முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் பயனாளிகள் தங்கள் நாட்டிலேயே சட்டரீதியான விளைவுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.
உரிய கவனம் செலுத்துதல், வெளிப்படையான விநியோகச் சங்கிலிகள், மற்றும் நிறுவன உரிமை மற்றும் நிலச் சலுகைகள் குறித்த பொது வெளிப்படுத்தல் ஆகியவற்றை இந்தச் சட்டம் கட்டாயமாக்க வேண்டும்.
மேலும், எல்லை தாண்டிய மாசுபாட்டிற்கு வழிவகுக்கும் நடத்தை கொண்ட மலேசியாவுடன் தொடர்புடைய நிறுவனங்களுக்கு எதிராக, குடிமக்கள், தொழிலாளர்கள், வணிகங்கள் மற்றும் சமூகங்கள் உட்பட பாதிக்கப்பட்ட மலேசியர்கள் உரிமையியல் அல்லது கூட்டு வழக்குத் தொடரவும் இது அனுமதிக்க வேண்டும்.
மூன்றாவதாக, அரசாங்கம் ஒரு நிரந்தரமான தேசிய புகைமூட்டச் செயல்பாட்டு அறையை அல்லது அதற்கு இணையான ஒரு ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பை நிறுவி அதற்கு அதிகாரம் அளிக்க வேண்டும். அது சுகாதார அமைச்சு, கல்வி அமைச்சு, சுற்றுச்சூழல் துறை, தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைத் துறை ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்க வேண்டும்.
(https://projeksama.org/2026/10/13/malaysia-needs-accountable-leadership-and-real-actions-on-the-haze-crisis)
