1947-இல் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, ஜவஹர்லால் நேரு நாட்டின் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற களம் என்பது ஒரு புதிய தொடக்கமாக இருந்தது. பல தசாப்த காலச் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் மூலம் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சி மக்கள் மத்தியில் அசைக்க முடியாத நன்மதிப்பையும், பெரும் பலத்தையும் பெற்றிருந்தது.
மகாத்மா காந்தியின் முழுமையான தனிப்பட்ட நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்த நேரு, சுதந்திரப் போராட்டத்தின் இயல்பான அரசியல் வாரிசாகவே அதிகாரத்தை நோக்கி நகர்ந்தார்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் எதிர்க்கட்சிகள் அனைத்தும் சிதறிப்போய்க் காணப்பட்டதாலும், சுதந்திரம் அடைந்ததன் உணர்வுப்பூர்வமான அலை மக்கள் மத்தியில் மேலோங்கி இருந்ததாலும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு நாடு தழுவிய அளவில் ஒருமித்த ஏற்புத்தன்மை இருந்தது.
இதனால் நேருவிற்குப் பிரதமர் பதவியை அடைவதற்கோ அல்லது உட்கட்சி மற்றும் வெளித் தரப்பில் இருந்து வந்த சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கோ பெரிய அரசியல் போராட்டங்கள் தேவைப்படவில்லை. ஒரு புதிய தேசத்தைக் கட்டமைப்பதும், அரசு நிறுவனங்களை உருவாக்குவதுமே அவரது முதன்மைப் பணியாக இருந்தது.
இதற்கு நேர்மாறாக, நரேந்திர மோடி பிரதமர் பதவியை நோக்கிய பயணம் முற்றிலும் மாறுபட்ட, கடுமையான போட்டி நிறைந்த ஒரு நவீன காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தது . எவ்வித அரசியல் பின்னணியும் இன்றி, ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பா.ஜ.க-வின் சாதாரண அடிமட்டத் தொண்டராகத் தனது பொது வாழ்க்கையைத் தொடங்கியவர் மோடி. பல தசாப்த காலக் கட்சிப் பணிகள், தீவிரமான தேர்தல் பிரச்சாரங்கள் மற்றும் குஜராத் மாநிலத்தின் முதலமைச்சராகப் பெற்ற நீண்ட கால நிர்வாக அனுபவங்களின் மூலமே அவர் தேசிய அரசியலின் மையப்புள்ளிக்கு உயர்ந்தார்.
20 மற்றும் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் இந்திய அரசியல் களம் என்பது நிலையற்ற கூட்டணிகள், பிராந்தியக் கட்சிகளின் அசுர வளர்ச்சி, கடுமையான சித்தாந்த மோதல்கள் மற்றும் பல்வேறு ஊழல் சர்ச்சைகள் நிறைந்ததாகக் காணப்பட்டது. இத்தகைய சவாலான சூழலில், தலைமைப் பதவி என்பது யாருக்கும் தட்டில் வைத்துத் தரப்படவில்லை; மாறாக அது ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் கடுமையாகப் போராடிப் பெற வேண்டிய ஒன்றாக இருந்தது.
பல்வேறு சமூகத் தரப்பினரையும், வெவ்வேறு பிராந்தியங்களையும் ஒருங்கிணைத்து, தொடர்ச்சியான மாபெரும் மக்களாணைகளைப் பெற்றதன் மூலமே நரேந்திர மோடியால் நாடாளுமன்றத் தலைமையை எட்ட முடிந்தது.
இந்த இரு தலைவர்களின் அரசியல் பயணங்களும் இந்திய ஜனநாயகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியை நமக்குத் தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன. நேருவின் ஆட்சிக் காலம் என்பது சுதந்திரப் போராட்டத்தின் நன்மதிப்பால் உருவான ஒற்றைக் கட்சி ஆதிக்கத்தின் ஒருமித்த கருத்தொற்றுமையோடு நகர்ந்தது.
ஆனால், மோடியின் ஆட்சிக் காலம் என்பது அரசியல் விசுவாசங்கள் சிதறிக்கிடக்கும், இடைவிடாத மற்றும் கடுமையான தேர்தல் போட்டிகள் நிறைந்த ஒரு தற்காலச் சூழலாகும்.
ஒருவர் சுதந்திர இந்தியாவின் தொடக்கப்புள்ளியில் இயற்கையான தலைவராக களம் கண்டார்; மற்றொருவர் கடுமையான ஜனநாயகப் போட்டிகளையும், கூட்டணி அரசியலின் சிக்கல்களையும் தாண்டி வந்து இந்த வரலாற்று மைல்கல்லை எட்டியுள்ளார். இந்த ஒப்பீடு, கடந்த 70 ஆண்டுகளில் இந்திய அரசியல் களம் எவ்வளவு தூரம் முதிர்ச்சியடைந்துள்ளது என்பதையும், தலைவர்கள் தங்களை எப்படி மக்களாட்சிக்கு ஏற்பத் தகவமைத்துக் கொண்டுள்ளனர் என்பதையும் உணர்த்தும் சான்றாக விளங்குகிறது.
