ஜான் அஸ்லீ – பொதுச் சபையில் பிரம்படி கொடுப்பது குற்றத்தை குறைக்காது பாவத்தையும் தடுக்காது
நானும் என் மனைவியும் எங்கள் குழந்தைகளுக்கு உடல் ரீதியான தண்டனையை ஆதரிக்கவில்லை. அவர்கள் ஏதாவது தவறு செய்தால் நாங்கள் அவர்களை எந்த வகையிலும் பிரம்படி, அறைய, கிள்ள, முறுக்க, அடிக்க அல்லது அடிக்க மாட்டோம்.
நான் இதைச் செய்வதற்கான காரணம், என் பெற்றோர் என்னை வளர்க்கும் போது செய்த நடைமுறையை நான் தொடர்கிறேன். என் பெற்றோரும் எனக்கும் என் உடன்பிறந்தவர்களுக்கும் தண்டனையாக அடிப்பதில் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. அவர்கள் ஒருபோதும் எங்கள் மீது விரல் வைத்ததில்லை.
உடல் ரீதியான தண்டனை மற்றும் அடிப்பதில் உள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், அது குழந்தையில் பயத்தை, பிடிபடுவோம் என்ற பயத்தை மட்டுமே உருவாக்குகிறது. பிடிபடுவதால் வரும் தண்டனையை அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள், தண்டனைக்குக் காரணமாக அவர்கள் செய்த எந்தச் செயலிலும் தவறு இருப்பதைப் பற்றி அல்ல. தவறான செயலைச் செய்யாமல் இருப்பதை விட பிடிபடாமல் இருக்க இது அவர்களைத் தூண்டுகிறது.
மற்றொரு வெளிப்படையான உண்மை என்னவென்றால், குழந்தைகளை ஒழுங்குபடுத்துவதில் உடல் ரீதியான தண்டனை மற்றும் அடிப்பது எளிதான வழி. பெற்றோர்கள் உண்மையில் அதிகம் யோசிக்க வேண்டியதில்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் செய்ய வேண்டியது குழந்தைக்கு எந்த காரணத்தையும் கற்பிப்பதை விட அடிப்பதுதான்.
ஒரு குழந்தை ஏதாவது தவறு செய்தால், அவனை அடிப்பதுதான். பேசுவது அல்லது விவாதிப்பது போல எளிமையானது, எளிதானது மற்றும் அதிக தொந்தரவாகவும் இல்லை.
எனவே, எனக்கு இருக்கும் பெற்றோர்களைப் பெற்றிருப்பது எனக்கு அதிர்ஷ்டம். அவர்கள் எப்போதும் மெங்களை அடிப்பதற்குப் பதிலாக விஷயங்களை விளக்க முயற்சித்தார்கள். சரி, தவறு என்பதை நமக்கு உணர்த்த அதிக நேரம் எடுத்திருக்கலாம், ஆனால் உணர்தல் தொடங்கியவுடன், அது என்றென்றும் நம்முடன் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்.
அடிப்படையில், நாம் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்கிறோம். நாம் செய்யக்கூடாத கெட்ட செயல்களைச் செய்வது அது தவறு என்று நமக்குத் தெரிந்ததால்தான், மாறாக, அடிக்கு பயப்படுவதால் அல்ல.
சமூகத்தில் சட்டம் மற்றும் தண்டனையைப் பொறுத்தவரை அதுதான் எனது கருத்து, அதாவது பெரிய விஷயங்களில் உடல் ரீதியான தண்டனையை நான் எதிர்க்கிறேன்.
உதாரணமாக, சமீபத்தில் தெரெங்கானுவில் ஒரு மசூதியில் ஒரு பெண் ஒருவருடன் நெருக்கமாக இருந்ததற்காக (கல்வத்) பொது இடத்தில் ஒரு நபரை பிரம்படியால் அடித்தது சரியான செயல் என்று நான் நம்பவில்லை.
முதலாவதாக, இந்த நபர் இதற்கு முன்பு இரண்டு முறை கல்வத் செய்துள்ளார், அவருக்கு அபராதம் மட்டுமே விதிக்கப்பட்டாலும், மூன்றாவது முறையாக அவர் அதை தொடர்ந்து செய்தார். பின்னர் அவருக்கு ரோத்தானால் ஆறு அடிகள் விதிக்கப்பட்டன. இந்த நபர் தான் பிடிபடப் போவதாக நினைக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் மலாய்க்காரர்கள் சொல்வது போல், “ஒரு அணில் புத்திசாலி போல குதிப்த்தாலும், அதுவும் தரையில் விழும்.”
இந்த நபர் ஏற்கனவே பல முறை பிடிபட்டிருப்பதால் அவ்வளவு புத்திசாலி இல்லை என்று நாம் கருதலாம், மேலும் எதிர்காலத்தில் அவர் அதை மீண்டும் செய்வார் என்றும் நினைக்கிறேன்.
ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், பிடிபடாமல் இருப்பதற்கான வழிகளை அவர் கண்டுபிடிப்பார். இருப்பினும், அவரது கடந்த காலப் பதிவைப் பார்க்கும்போது, அவர் மீண்டும் கல்வத் செய்தால் மீண்டும் பிடிபடுவார்.
ஒரு நல்ல தடுப்பு நடவடிக்கையும் இல்லை
இப்போது உடல் ரீதியான தண்டனையை நம்பாத எனது அசல் கருத்துக்குத் திரும்புவோம்.
பயம் மக்களை நல்ல செயல்களைச் செய்ய வைக்காது என்று நான் இன்னும் நம்புகிறேன். அது தவறான செயல்களைச் செய்வதற்கான வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கவும், பிடிபடாமல் இருக்கவும் மட்டுமே அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறது.
ஆனால் உடல் ரீதியான தண்டனையை ஆதரிப்பவர்கள், மக்களை பிரம்படி செய்வது ஏன் ஒரு நல்ல யோசனை என்பதற்கான அந்தத் தவறான உண்மையை வாதமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் – உடல் ரீதியான தண்டனை மக்களை தவறு செய்வதிலிருந்து தடுக்கும் என்பது உண்மை என்ற நிலைப்பாடு.
சரி, இந்தத் தடுப்பு எவ்வாறு வருகிறது? கல்வத் அல்லது உடல் ரீதியான அல்லது மரண தண்டனை உள்ள வேறு எந்த குற்றங்களையும் நாம் ஒழிக்க முடிந்திருக்கிறோமா?
நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. கல்வத் இன்னும் நடக்கிறது, கொலை, கற்பழிப்பு மற்றும் போதைப்பொருள் கடத்தலும் அப்படித்தான்.
உண்மையில், உடல் ரீதியான அல்லது மரண தண்டனை இல்லாத நாடுகள் மலேசியாவுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த வகையான குற்ற விகிதங்களைக் குறைக்க முனைகின்றன. ஒரு நல்ல உதாரணம் ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகள்.
இஸ்லாம் எல்லா காலத்திற்கும் ஏற்ற ஒரு மதம் என்று நான் நம்புகிறேன், மேலும் காலப்போக்கில், மனித சமூகத்தின் முதிர்ச்சியும் அறிவும் அதிகரிக்கிறது. பல உளவியல் மற்றும் நடத்தை ஆய்வுகள், உடல் ரீதியான தண்டனைகள் மற்றும் மரண தண்டனைகள் ஒருபோதும் குற்றங்களுக்கு நல்ல தடுப்பு அல்ல என்பதைக் காட்டுகின்றன.
அது சரி அல்லது தவறாக இருக்கலாம் என்பதால், அதைப் பற்றிய சரியான உரையாடல் மற்றும் விவாதம் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும்.
அறிவியல் மற்றும் ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில் நமது முடிவுகளை எடுத்து, செய்யப்பட்ட காலாவதியான மற்றும் பழமையான நடைமுறைகளை ஒழித்து வித்தியாசமாக செய்ய முடியுமா என்று பாருங்கள். நாம் ஒரு பின்தங்கிய சமூகத்தில் வாழக்கூடாது, அதற்கு பதிலாக, சிறந்த மனிதர்களாக வளரவும், நமது சமூகத்தை மேம்படுத்தவும் பாடுபட வேண்டும்.
