பரபரப்பான வேலைகளுக்கு நடுவில் சிக்கித்தவிக்கும் அந்தத் தந்தைக்கு, அன்றுதான் ஒரு சிறிய ஓய்வு கிடைத்தது. இதற்காகவே காத்திருந்த அவரது மனைவி, வழக்கமாகச் சேரும் அழுக்குத் துணி மூட்டையை அவரிடம் காட்டி துவைக்கச் சொல்வார். அதிலிருந்து தப்பிக்கவே முடியாது என்பது அவருக்குத் தெரியும்.
ஆனால் அன்று, மனைவி அவருக்கு ஒரு “எளிதான” வேலையைக் கொடுத்தார்: “மகனை ஆங்கில வகுப்பில் கொண்டு போய் விட்டுவிட்டு வாருங்கள்.” மனைவியின் சுபாவம் தெரிந்த அவர், “சரி கண்ணே, நான் செய்கிறேன்” என்று கூறி மகனை அழைத்துச் சென்றார்.
அங்குதான் அவருக்குச் சோதனை ஆரம்பமானது. அங்கே நின்ற ஒருவர் “குட் மார்னிங்” (Good Morning) சொல்ல, இவரும் பற்கள் தெரியச் சிரித்துவிட்டு “குட் மார்னிங்” சொன்னார். உடனே அந்த நபர் ஆங்கிலத்திலேயே சரளமாக நலம் விசாரிக்கத் தொடங்க, நம்மவருக்கு வேர்க்க விறுவிறுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அங்கிருந்து மெதுவாக நழுவிச் சென்றார்.
அடுத்த இடி விழுந்தது! மகனின் ஆங்கில வகுப்பில் நிரப்புவதற்கு ஒரு படிவம் (Form) கொடுக்கப்பட்டது. அதில் இருந்தவை அவருக்கு புரியவில்லை. படிவத்தை நிரப்புவதை விட, அதைச் சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு ஓடினார். தன் மனைவியாவது இதைச் செய்து தருவார் என்ற நம்பிக்கைதான் அவருக்கு இருந்தது.
ஆனால், அங்கே இருந்த மற்ற பெற்றோர்களும் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொண்டு இவரை நோக்கி வர, “இனி இங்கே இருந்தால் அவ்வளவுதான்” என்று நினைத்து மூச்சிறைக்க வீட்டிற்கு ஓடி வந்தார். அவர் ஓடி வருவதைப் பார்த்த மனைவி, ஒருவேளை அவருக்கு அவசரமாக கழிவறை செல்ல வேண்டுமோ என்றுதான் நினைத்தார்.
“ஏன் இவ்வளவு பதற்றம்?” என்று மனைவி கேட்க, “அடிப்பாவி… இனிமே அந்த கிளாஸ் பக்கம் மட்டும் என்னைய அனுப்பாத… இதோ உனக்கு கும்பிடு போடுறேன்!” என்று கூறி மனைவியின் காலில் விழுந்து வணங்கினார்.
“ஐயோ… அங்க இருக்குறவங்க பேசுற இங்கிலீஷ் இருக்கே… முடியல! வீட்ல இருக்குற பத்து பக்கெட் துணியைக் கூட நான் துவைச்சுத் தர்றேன், ஆனா அந்த இங்கிலீஷ் கிளாஸ் பக்கம் மட்டும் என்னையப் போகச் சொல்லாத!” என்று மண்டியிட்டு அவர் மன்றாடிய விதம் அங்கிருந்தோரைச் சிரிக்க வைத்தது.
