மரணத்தின் விளிம்பில் நீங்கள் இருக்கும்போது, உயிர்வாழ்வதற்கும் மரணத்துக்கும் இடையே வெறும் சில விநாடிகள் மட்டுமே உள்ளபோது, உங்கள் முன்னால் நிற்பவர் நண்பரா, எதிரியா, குற்றவாளியா, நிரபராதியா, வலிமையான நபரா, அல்லது பலவீனமானவரா, இளம்பெண்ணா என்பது முக்கியமல்ல. அந்த நொடியில், உயிர்வாழ்வது மட்டுமே முக்கியம்.
ஓரியானா ஃபல்லாசியின் “நத்திங் அண்ட் சோ பி இட் (Nothing and So Be It)” நூலில், பல்வேறு போர்முனைகளில் உள்ள படைவீரர்கள் ஒரு வெட்கக்கேடான, ஆனால் ஆழமான மனித உணர்வுகளை மீண்டும் மீண்டும் விவரிக்கிறார்:
தங்களுக்கு பதிலாக ஒரு தோழன் கொல்லப்பட்டபோது உண்டான நிம்மதி, மகிழ்ச்சி கூட.
அதாவது, “தோட்டா என் நண்பனைத் தாக்கியபோது, அது எனக்கு நடக்கவில்லை, என நான் மகிழ்ந்தேன். அவன் இறந்து நான் உயிர்வாழ்ந்ததற்கு கேவலமாக உண்மையாக மகிழ்ந்தேன்,” என்று ஒரு வீரர் கூறியுள்ளார்.
ஃபல்லாசி தானும் இதேபோன்ற ஒரு தருணத்தை விவரிக்கிறார்: துப்பாக்கிச்சூடு நடைபெற்றுவந்த கிராமவாசிகள் தலைக்கு மேலாக ஒரு ராணுவ ஹெலிகாப்ட்டர் பறக்கும்போது, மற்றவர்கள் இறந்தாலும் தான் உயிர்பிழைக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்ததை நினைவுகூர்ந்தார்.
இதுதான், தற்போது நாம் நிற்கும் இடம்.
