மலாய்க்காரர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை இழந்து வருவதாகக் கூறுபவர்கள், அதிகாரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதிலிருந்து கவனத்தைத் திருப்புவதற்காகவே அதை ஓர் இனப் பிரச்சினையாக மாற்றுகிறார்கள் என்று பெர்சாமா தலைவர் கூறுகிறார்.
“அரசியலில் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கு ஒரு எதிரி தேவைப்படுகிறது; அந்த எதிரியாக பொதுவாக சிறுபான்மையினரோ அல்லது குடியேறிகளோ சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள்,” என்று ரஃபிஸி ரம்லி கூறினார்.
பெர்சத்து கட்சியின் தலைவர் ரஃபிஸி ரம்லி, மலாய்க்காரர்கள் அரசியல் ரீதியாக தங்களது அதிகாரத்தை இழந்து வருவதால் அவர்கள் அரசியலில் ஒன்றுபட வேண்டும் என்ற கூற்றை சவால் செய்துள்ளார். இன அடிப்படையிலான கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுவதன் மூலம், உண்மையான பிரச்சினையான அந்த அரசியல் அதிகாரத்தை தலைவர்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்துகின்றனர் என்பது திசைதிருப்பப்படுவதாக அவர் கூறினார்.
“மலாய்க்காரர்கள் ஒருபோதும் அரசியல் அதிகாரம் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. அவர்களிடம் எப்போதும் அரசியல் அதிகாரம் இருந்துள்ளது,” என்று அவர் தனது பாட்காஸ்டின் சமீபத்திய அத்தியாயத்தில் நேற்று இரவு கூறினார்.
நெகிரி செம்பிலான் தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது, கடந்த மாதம் பெரிக்காத்தான் நேஷனலின் தேர்தல் இயக்குநர் சனுசி நோர் “தனாஹ் மெலாயு” (மலாய் நிலம்) குறித்து சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளைத் தெரிவித்திருந்தார். அதற்கு பதிலளிக்கும் வகையிலேயே ரஃபிஸியின் கருத்துகள் வந்தன.
சீன மற்றும் இந்திய சமூகத்தினர் தங்களது மூதாதையர்களின் நாடுகளுக்குத் திரும்பிச் செல்ல முடியும் என்றும், ஆனால் மலாய்க்காரர்களுக்கு “தனாஹ் மெலாயு” மட்டுமே உள்ளது என்றும் சனுசி கூறியதாக செய்திகள் வெளியாகின. பின்னர், மலேசிய சீனர்கள் மற்றும் இந்தியர்களின் குடியுரிமை அல்லது உரிமைகளை கேள்விக்குள்ளாக்கும் நோக்கில் தான் அந்தக் கருத்துகளைத் தெரிவிக்கவில்லை என்று அவர் மறுத்தார்.
மலேசியாவின் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளுக்கு பிற இனக்குழுக்களைக் குறை கூறுவது தவறு என்று ரஃபிஸி கூறினார். பல தசாப்தங்களாக மலாய்க்காரர்களுக்கு ஆதரவான பூமிபுத்ரா கொள்கைகளை முன்னிறுத்திய அரசாங்கங்களே மலேசியாவை ஆட்சி செய்துள்ளன என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
உண்மையான பிரச்சினை அரசியல் அதிகாரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதுதான் என்று அவர் கூறினார். பல தசாப்தங்களாக மலாய்க்காரர்களுக்கு ஆதரவான கொள்கைகள் நடைமுறையில் இருந்தபோதிலும், மலாய்க்காரர்களின் சொத்துடைமைப் பங்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உயரவில்லை என்றும் அவர் வாதிட்டார்.
சீன மற்றும் இந்திய சமூகங்களின் பொருளாதார செல்வாக்கினால் மலாய்க்காரர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை இழந்துவிட்டார்கள் என்ற கூற்றையும் அவர் நிராகரித்தார். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள், ஆட்சி மற்றும் நிர்வாகம் தொடர்பான ஆழமான பிரச்சினைகளிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திருப்புவதற்காக இன அடிப்படையிலான பிரச்சினைகளை அடிக்கடி பயன்படுத்துவதாக ரஃபிஸி கூறினார்.
நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அதிகாரத்தை வைத்திருந்தவர்கள் இயல்பாகவே அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க முயல்வார்கள். சமூகம் திறந்ததாக மாறி, மக்கள் அந்த நிலையான அமைப்பை கேள்வி கேட்கத் தொடங்கும்போது, அந்தக் குழுக்கள் ஒரு ‘பழிசுமத்தப்பட வேண்டிய எதிரியை’ தேடத் தொடங்குகின்றன; மேலும் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் பிரச்சினைகளை முன்வைத்து மக்களைத் திரட்டுகின்றன.
“அத்தகைய உணர்ச்சிகரமான பிரச்சினைகளுக்கு ஒரு எதிரி தேவைப்படும். வெளிநாடுகளில் அந்த எதிரி சிறுபான்மையினர், குடியேறியவர்கள் அல்லது முஸ்லிம்களாக இருக்கலாம். மலேசியாவில் அது குடியேறியவர்கள், சீனர்கள் மற்றும் இந்தியர்களாக மாறுகிறது.”
இதனால்தான் மலாய்க்காரர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை இழந்து வருகிறார்கள் என்ற கூற்றுடன் தாம் உடன்படவில்லை என்று அவர் கூறினார். இத்தகைய கூற்றுகள், அரசியல் அதிகாரமும் செல்வமும் உண்மையில் எவ்வாறு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டுள்ளன என்ற முக்கியமான கேள்வியிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்புகின்றன என்றார்.
காலனித்துவ கால வளர்ச்சிகளால் மலாய்க்காரர்கள் குடியேறிய சமூகங்களிடம் அதிகாரத்தை இழந்ததாகக் காட்டும் வரலாற்றுப் பதிவுகளை ரஃபிஸியும் மறுத்தார். சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய அரசியல் அதிகாரம், சாதாரண மலாய்க்காரர்களை விட மலாய் உயர்குடியினரிடமே (aristocracy) நீண்டகாலமாகக் குவிந்திருந்தது என்று அவர் கூறினார்.
