மலேசிய மனநல சங்கம் (MMHA) பள்ளிகளில் உடல் ரீதியான தண்டனையை ஏற்கவில்லை என்று கூறுகிறது. ஏனெனில் இது பெரும்பாலும் நீண்டகால உணர்ச்சி நடத்தை விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. பெட்டாலிங் ஜெயாவின் பண்டார் உத்தாமாவில் 14 வயது மாணவி சமீபத்தில் கத்தியால் குத்தப்பட்டு மரணமடைந்த சம்பவம் பள்ளிகளில் வலுவான ஒழுக்காற்று நடவடிக்கைகளுக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ள நிலையில், உடல் ரீதியான தண்டனை என்பது நன்மையை விட அதிக தீங்கு விளைவிக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று MMHA தலைவர் டாக்டர் ஆண்ட்ரூ மோகன்ராஜ் கூறினார்.
மனநல மருத்துவரான மோகன்ராஜ், உண்மையான ஒழுக்கம் என்பது இளைஞர்கள் தங்கள் செயல்களின் விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், உள் சுயக்கட்டுப்பாடு, பச்சாதாபம் மற்றும் தார்மீக பகுத்தறிவை வளர்க்கவும் வழிகாட்டுவதை உள்ளடக்கியது என்று கூறினார். இந்த குணங்களை பயம் அல்லது பலத்தால் வளர்க்க முடியாது. ஒழுக்கத்தை ஒருபோதும் தண்டனையுடன் ஒப்பிடக்கூடாது என்று அவர் ஒரு அறிக்கையில் கூறினார். பாதுகாப்பான, இரக்கமுள்ள பள்ளி என்பது ஒழுக்கம் உறுதியானது ஆனால் நியாயமானது. மேலும் கல்வி சாதனைகளுடன் உணர்ச்சி நல்வாழ்வுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும் ஒன்றாகும்.
உடல் ரீதியான தண்டனை குறுகிய கால இணக்கத்தை உருவாக்கக்கூடும். ஆனால் பெரும்பாலும் நீண்டகால உணர்ச்சி மற்றும் நடத்தை விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கும். உடல் ரீதியான தண்டனையை அனுபவிக்கும் குழந்தைகள் ஆக்ரோஷம், பதட்டம், குறைந்த சுயமரியாதை, எதிர்க்கும் நடத்தையை வளர்ப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் – நாம் தடுக்க விரும்பும் அதே பிரச்சினைகள். அக்டோபர் 14 அன்று SMK பண்டார் உத்தாமா டாமன்சாராவில் (4) 16 வயது பள்ளித் தோழியைக் கொலை செய்ததாக 14 வயது மாணவர் மீது புதன்கிழமை குற்றம் சாட்டப்பட்டது.
இந்தக் கொலை, பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்கும், ஒழுக்காற்று பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கும், CCTV கேமராக்களுக்கான கூடுதல் நிதி, மாணவர்களுக்கான மேம்பட்ட மனநல பரிசோதனை உள்ளிட்ட பல நடவடிக்கைகளை அறிவிக்க கல்வி அமைச்சகத்தையும் சிலாங்கூர் மாநில அரசாங்கத்தையும் தூண்டியது. அந்த அறிக்கையில், குழந்தைகள் தற்போது சிக்கலான சமூக மற்றும் டிஜிட்டல் சூழல்களில் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். அங்கு அவர்கள் பெரும்பாலும் குடும்ப மன அழுத்தம், கல்வி அழுத்தம், சமூக ஊடக செல்வாக்கு மற்றும் உணர்ச்சி துயரங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்று மோகன்ராஜ் குறிப்பிட்டார்.
அத்தகைய சவால்களுக்கு உடல் ரீதியான தண்டனை மூலம் பதிலளிப்பது மரியாதை அல்லது தார்மீக புரிதலை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக பயத்தையும் வெறுப்பையும் ஆழப்படுத்துகிறது என்று அவர் கூறினார். தண்டனை நடவடிக்கைகளுக்குப் பதிலாக, பள்ளிகள் தங்கள் மன ஆரோக்கியம், ஆலோசனை ஆதரவு அமைப்புகளை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று அவர் கூறினார். துன்பம், நடத்தை பிரச்சினைகள் அல்லது சாத்தியமான வன்முறையின் ஆரம்ப அறிகுறிகளை அடையாளம் காணக்கூடிய ஆலோசகர்கள் அல்லது பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்களை ஒவ்வொரு பள்ளியும் அணுக வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்.
ஆசிரியர்களுக்கு நேர்மறையான ஒழுக்கம், மோதல் தீர்வு மற்றும் உணர்ச்சி ஒழுங்குமுறை ஆகியவற்றில் பயிற்சி தேவை – பயத்தை விட பச்சாதாபம் மற்றும் பொறுப்புணர்வை உருவாக்கும் அணுகுமுறைகளாகும். ஒழுக்கம் வீட்டிலிருந்து தொடங்குகிறது. பெற்றோர்கள் ஒரு குழந்தையின் மதிப்புகள், நடத்தை மற்றும் உணர்ச்சி கட்டுப்பாட்டை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றனர். பெற்றோரின் வழிகாட்டுதல், நிலைத்தன்மை, தகவல் தொடர்பு ஆகியவை நல்ல ஒழுக்கத்தின் அடித்தளமாக இருக்கும்போது, குழந்தைகளின் நடத்தைக்கான முழுப் பொறுப்பையும் ஆசிரியர்கள் ஏற்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமோ அல்லது யதார்த்தமோ அல்ல.
கல்வி (பள்ளி ஒழுக்கம்) விதிமுறைகளின் கீழ், மாணவர்களை முதல்வர்கள் மற்றும் நியமிக்கப்பட்ட ஆசிரியர்களால் மட்டுமே பிரம்படி அடிக்க முடியும். இது பொதுவாக கொடுமைப்படுத்துதல் போன்ற கடுமையான குற்றங்களுக்காகவே. 2003 கல்வி அமைச்சக சுற்றறிக்கையில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, மாணவர்கள் மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அல்லது கூட்டங்களின் போது பிரம்படியை வழங்க முடியாது. இந்த சுற்றறிக்கை சிறுமிகளை பிரம்படியில் இருந்து தடை செய்கிறது.
