சபாவில் 13 வயது மாணவி சரினா கெய்ரினா மகாதிரின் துயரமான மரணம், அவள் இடையறாத இகழ்ச்சிகளும் அவமதிப்புகளும் சந்தித்த துன்புறுத்தலின் விளைவாக, நமது நாட்டின் பள்ளிகளின் துயர நிலையை மீண்டும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்துள்ளது.
சாராவின் சம்பவம் பனிக்கட்டியின் முனை மட்டுமே. கல்வி அமைச்சு துன்புறுத்தல் பிரச்சனையை முழுமையாகவும் திட்டமிட்டும் கவனிக்க வேண்டிய அவசரத் தேவையை இது வலியுறுத்துகிறது—ஆனால் இதுவரை இந்த பிரச்சனை அடிக்கடி புறக்கணிக்கப்பட்டு மறைக்கப்பட்டுள்ளது.
சாராவைத் தவிர, அண்மைக் காலங்களில் பல சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. அவற்றுக்கு ஊடக கவனம் அதிகம் கிடைக்காவிட்டாலும், பகடிவதை என்பது அதிகாரிகள் ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்கும் அளவுக்கு ஆழமானதும் பரவலானதுமான பிரச்சனை என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.துரதிருஷ்டவசமாக, கல்வி அமைச்சர் ஃபட்லினா சிடேக், இக்கட்டான சூழலில் தேவையான உயர்ந்த ஆளுமையை வெளிப்படுத்தவில்லை. அரசியல் நியமனமாக இருப்பதால், அவருக்கு தலைமைத்துவமும், நோக்கமும், முக்கியமாக அரசியல் அனுபவமும் இல்லை. அவ்வப்போது நடத்தப்படும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகள் பொதுமக்கள் தொடர்பு நடவடிக்கைகளாக மட்டுமே இருக்கின்றன. அவரை மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகள் எழுந்துள்ளன. ஆனால் பிரதமர் அன்வார் இப்ராஹிம், அவருடைய குடும்பத்துடன் நீண்டகால தொடர்பு இருப்பதால், அவரை பதவியில் வைத்திருக்க உறுதியாக இருக்கிறார்.
இது முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: தனிப்பட்ட உறவுகள் நாட்டின் குழந்தைகளின் நலனைக் காட்டிலும் மேலோங்க வேண்டுமா?
கல்வி அமைப்பு அலுவலக சிக்கல்களால் உறைந்துவிட்டது. தேசிய பட்ஜெட்டில் மிகப்பெரிய பங்கினை பெற்றிருந்தும், அமைச்சகம் சோம்பலாகவும் திசையற்றதாகவும் உள்ளது. மேல் நிலையில் துணிச்சலான தலைமைத்துவம் இல்லாமல், சீர்திருத்தங்கள் கனவாகவே இருக்கும். ஒருகாலத்தில் சீர்திருத்தங்களை முன்னிறுத்திய அன்வார், இன்று வெறும் வெற்று பேச்சில் திருப்தியடைந்ததாகவே தெரிகிறார்.
பகடிவதை—அது காயங்கள், தற்கொலைகள், அல்லது மரணம் வரை சென்றால்—இது சாதாரண பள்ளி மைதான பிரச்சனையல்ல; கல்வி அமைப்பின் ஆழ்ந்த சீர்கேட்டை பிரதிபலிக்கிறது. குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் பெற்றோர்கள் கல்வியை வறுமையிலிருந்து விடுபடும் பாதையாகக் கருதுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பள்ளிகளிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள், ஆனால் அங்கு அவர்கள் துன்புறுத்தல் மற்றும் அச்சுறுத்தலின் பலியாடுகளாக மாறுவதை எதிர்பார்ப்பதில்லை.
சாராவின் துயரமான மரணம், அரசு துன்புறுத்தல் பிரச்சனையை நேரடியாக எதிர்கொள்ளத் தவறினால், நாடு முழுவதையும் தொடர்ந்து துரத்தும். குற்றவாளிகளை தண்டிப்பது மட்டும் போதாது. பள்ளி அமைப்பின் அடிப்படை சிக்கல்கள் என்ன, ஏன் பள்ளிகள் இவ்வளவு பாதுகாப்பற்றவையாக மாறிவிட்டன என்பதை முழுமையான சுயாதீன விசாரணை செய்ய வேண்டும்.
எனவே, நமது கல்வி அமைப்பின் உண்மையான பிரச்சனைகளை ஆராய அரச விசாரணை ஆணையம் (RCI) அமைக்க வேண்டும் என்று நான் வலியுறுத்துகிறேன். ஆனால் அதற்கு முன், பொறுப்புணர்வு காட்டப்பட வேண்டும். பள்ளிகளில் ஏற்பட்டுள்ள இக்கட்டான நிலையை கையாளத் தவறிய ஃபட்லினா உடனடியாக பதவி விலக வேண்டும்.
இப்போது கேள்வி தெளிவாக இருக்கிறது: அன்வார் தனிப்பட்ட உறவுகளை மாணவர்களின் பாதுகாப்புக்கு மேலாக வைப்பாரா? அல்லது நாட்டின் குழந்தைகளின் நலனுக்காக திடமான நடவடிக்கைகளை எடுப்பாரா?
