அகமதாபாத் நகரில் ஏர் இந்தியா விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி ஒரு வருடம் நிறைவடைந்துள்ளது. ஒரு சாதாரண வாரநாளில், மருத்துவக் கல்லூரி விடுதியில் அரங்கேறிய அந்தச் சோக நிகழ்வுகள் இன்றும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்த நாளில் நேரில் நடந்தவற்றை அங்கிருந்த மாணவர் ஒருவர் பகிர்ந்துள்ளார்.
விபத்தின் பின்னணி
2025 ஜூன் 12 அன்று, சர்தார் வல்லபாய் படேல் சர்வதேச விமான நிலையத்திலிருந்து ஏர் இந்தியா 171 விமானம் புறப்பட்டது. புறப்பட்ட 32 வினாடிகளிலேயே, குஜராத் மாநிலம் அகமதாபாத்தில் உள்ள பைரம்ஜி ஜீஜிபாய் (B.J.) மருத்துவக் கல்லூரி விடுதி மீது அந்த விமானம் மோதி விபத்துக்குள்ளானது. லண்டன் நோக்கிச் சென்ற அந்த விமானத்தில் இருந்த 242 பேரில் ஒருவர் தவிர மற்ற அனைவரும், மற்றும் தரையில் இருந்த 19 பேரும் உயிரிழந்தனர்.
இந்தச் சம்பவம் குறித்து, அப்போது பி.ஜே. மருத்துவக் கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டு மருத்துவ மாணவராக இருந்த யாஷ் கோடக், அந்தப் பயங்கரமான நாளை நினைவு கூர்ந்தார்.
நினைவுகளின் சுவடு
அன்று ஒரு சாதாரண வியாழக்கிழமை மதிய வேளை. வகுப்புகள் நடந்து கொண்டிருந்தன; மாணவர்கள் வளாகத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்தனர். திடீரென ஒரு பெரும் சத்தம் கேட்டது; வானத்தில் கரும்புகை சூழ்ந்தது.
கோடக் வளாக மருத்துவமனையில் தனது சகோதரரைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தபோது, ஒரு செவிலியர், “ஜோர்தார் ஆக் லகி! (பெரிய தீ விபத்து ஏற்பட்டுவிட்டது!)” என்று அலறியபடி ஓடி வந்தார். தன் கண்முன்னே நிகழ்ந்த அந்தப் பேரழிவை அவராலும், அங்கிருந்தவர்களாலும் ஆரம்பத்தில் நம்ப முடியவில்லை.
அகமதாபாத் சிவில் மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு நோயாளிகள் மற்றும் உறவினர்களின் அழுகுரலால் நிரம்பி வழிந்தது. பலர் உடல் கருகி அடையாளம் காண முடியாத நிலையில் இருந்ததால், உடல்களை அடையாளம் காண டிஎன்ஏ (DNA) பரிசோதனையை அதிகாரிகள் நாடினர். கல்லூரியில் ஒரு மாதம் விடுமுறை அளிக்கப்பட்டு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினருக்காகக் கலந்தாய்வு அறைகள் அமைக்கப்பட்டன.
காயங்களும் நினைவுகளும்
அச்சம்பவம் நடந்தபோது விடுதியில் இருந்தவர்கள் பலரை இழந்தது மாணவர்களுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. உணவு பரிமாறும் ‘மாசி’ என்று அழைக்கப்பட்ட பெண் பணியாளரும், அவருடன் வந்திருந்த அவரது பேத்தியும் உயிரிழந்தது மாணவர்களை நிலைகுலைய வைத்தது.
“மதிய உணவு இடைவேளையில் பல மாணவர்கள் விடுதியில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; சிலர் தங்கள் அன்புக்குரியவர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரே நொடியில் அனைத்தும் முடிந்துபோயின,” என்று கோடக் வருத்தத்துடன் கூறினார். “தொடாப்படாமல் இருந்த உணவும், காலித் தட்டுகளும் இன்றும் எங்கள் மனதில் ஒரு வெறுமையை ஏற்படுத்துகின்றன” என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.
இன்றைய நிலை
விபத்து நடந்த இடம் இன்றும் அந்தத் துயரத்தின் நினைவாகவே உள்ளது. தற்பொழுது அதே மருத்துவக் கல்லூரியில் பயிற்சி மருத்துவராக இருக்கும் கோடக், “இது என் மனதிலும், கல்லூரியிலும் ஆறாத வடுவாக மாறிவிட்டது,” என்று கூறினார். விடுதி கட்டிடத்தில் விமானம் மோதியதால் ஏற்பட்ட பெரிய பள்ளம், கருகிய சுவர்கள் மற்றும் சிதைந்த கட்டமைப்பு இன்னும் அந்தத் துயரத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன.
கல்லூரி நிறுவப்பட்ட நாளுக்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு இந்தத் துயரம் நிகழ்ந்ததால், அந்த நாளை ‘கருப்பு நாள்’ என்று மாணவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இந்த முதலாம் ஆண்டு நினைவேந்தல் நிகழ்வில், ரத்ததான முகாம் மற்றும் பிரார்த்தனைக் கூட்டம் நடத்தக் கல்லூரி நிர்வாகம் திட்டமிட்டுள்ளது. மேலும், விபத்து நடந்த அதே இடத்தில் புதிய விடுதிக் கட்டிடத்தைக் கட்டுவதற்கான பணிகளும் நடைபெற்று வருகின்றன.
இந்தச் சோகத்தின் வடுக்கள் காலப்போக்கில் மெல்ல மறையலாம், ஆனால் அந்த நினைவுகள் என்றும் அழியாது.
