காலி மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய பாடசாலையின் அதிபர் ஒருவர், பெந்தோட்டையில் உள்ள பிரபல ஹோட்டல் ஒன்றில் நடைபெற்ற இரவு நேர நிகழ்ச்சி ஒன்றில் கலந்துகொண்டார். பாடசாலை நிர்வாகத்தை விட, பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்வதில் அதிக ஆர்வம் கொண்ட இவர், அதற்காக அடிக்கடி விடுமுறை எடுப்பவர். இந்த நிகழ்ச்சி பாடசாலை நேரம் முடிந்து நடைபெற்றதால், தாராளமாகப் பங்கேற்றார்.
தனது அந்தஸ்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பிய அந்த அதிபர், வீட்டார் மற்றும் அக்கம் பக்கத்தினர் அனைவருக்கும் தான் அந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலுக்குச் செல்லப்போவதை முன்கூட்டியே அறிவித்திருந்தார். போகும் வழியிலெல்லாம் தெரிந்தவர்களிடம் எல்லாம், “நான் இன்று ஒரு முக்கிய நிகழ்ச்சிக்குத் தான் இவ்வளவு ஜேத்தாக (அலங்காரமாக) போகிறேன்,” என்று பறைசாற்றிக் கொண்டார்.
நிகழ்ச்சி தொடங்குவதற்கு இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்பே அங்கு சென்று ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்ட அவர், நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் அங்கிருந்த ‘உபசரிப்பு’ (மதுபான விருந்து) பகுதியில் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கலந்துகொண்டார். விலையுயர்ந்த மதுபானங்கள் மற்றும் இறைச்சி வகைகளைச் சுவைத்த அவர், போதையின் உச்சத்தில் இரவு உணவிற்காகத் தட்டுடன் உணவகத்திற்குச் சென்றார்.
அங்கு பரிமாறப்பட்டிருந்த உணவுகளைத் தட்டில் எடுத்துக்கொண்டு செல்லும்போது, உணவகத்தின் ஓரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பாத்திரத்தில் இருந்த மஞ்சள் நிற உணவைப் பார்த்தார். “அடடா, பருப்பு கறி எடுக்க மறந்துவிட்டேனே!” என்று நினைத்த அவர், அந்தப் பாத்திரத்தில் இருந்த உணவை தனது தட்டில் இருந்த சாதத்தின் மீது தாராளமாக வாரி ஊற்றினார். “பருப்பு இல்லாமல் சாப்பிடுவதில் என்ன சுவை இருக்கிறது?” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக்கொண்டார்.
அனைத்து உணவுகளையும் ஒன்றாகப் பிசைந்து வாயில் வைத்தவருக்கு ஒரே அதிர்ச்சி! அது உப்பாகவோ காரமாகவோ இல்லாமல், பயங்கர இனிப்பாக இருந்தது. குழப்பமடைந்த அவர், அருகில் இருந்தவரிடம் சென்று, “நான் எடுத்த இந்தப் பருப்பு ஏன் இவ்வளவு இனிப்பாக இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்.
அதைக் கேட்டுச் சிரித்த அவர், “ஐயோ சார், அது பருப்பு அல்ல! அது இரவு உணவிற்குப் பிறகு சாப்பிடும் ஒரு வெளிநாட்டு இனிப்பு வகை (Dessert). பார்க்க வேண்டுமானால் பருப்பு போலவே இருக்கும், ஆனால் அது இனிப்பு. நீங்கள் ஒரு அதிபராக இருந்தும், அතුරුபடை (Dessert) வைக்கும் மேசையில் போய் பருப்பு எப்படி இருக்கும் என்று யோசிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டு கேலி செய்தார்.
சுமார் 6,000 ரூபாய் மதிப்புள்ள அந்த உணவுத் தட்டை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, வெட்கத்துடன் புதிய தட்டில் உணவு எடுத்துக்கொண்டு வந்த அவர், “தயவுசெய்து நான் பருப்பு என்று நினைத்து அந்த இனிப்பைச் சாப்பிட்ட விஷயத்தை யாரிடமும் சொல்லிவிடாதீர்கள்,” என்று கெஞ்சினார். ஆனால், அந்த நபர் விடாமல் அங்கிருந்த அனைவருக்கும் இந்த ‘பருப்பு அதிபரின்’ கதையைச் சொல்லி, அவருக்கு நன்றாகவே ‘பருப்பு’ வைத்துவிட்டார் (நகைச்சுவையாகக் கேலி செய்தார்).
