காஜாங் சிறைச்சாலையின் அடர்த்தியான,
உயர்ந்த கான்கிரீட் சுவர்களுக்குப் பின்னால், 14 வயதான மாலிக் யாதம் 2001 ஆம் ஆண்டு காலவரம்பில்லாத
சிறை தண்டனை அனுபவிக்கத் தொடங்கினார் – அவருக்கு தனக்காக என்ற சொல் இல்லை என்பது வாழ்க்கையானது.
ஆனால், இப்போது,
39
வயதில், மாலிக் (மேலே) ஒரு சுதந்திர மனிதர். மாமன்னரின் ஆனையின் கீழ் தடுத்து வைக்கப்பட்ட அவர், டிசம்பர் 2024 இல் சிலாங்கூர் ஆட்சியாளர் சுல்தான்
ஷராபுதீன் இட்ரிஸ் ஷாவின் பிறந்தநாளுடன் இணைந்து வழங்கப்பட்ட அரச மன்னிப்பு மூலம்
மட்டுமே விடுவிக்கப்பட முடியும்.
இந்த ஆண்டு பிப்ரவரி 4 ஆம் தேதி, சிறைத்தண்டனை அனுபவித்துக்கொண்டே
மலேசியாவில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற முதல் கைதி என்ற சாதனைக்காக ஆட்சியாளருடன் ஒரு
பார்வையாளர் சந்திப்புக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட பின்னர், மாலிக்
தலைப்புச் செய்திகளில் இடம்பிடித்தார்.
Malaiskini உடனான ஒரு நேர்காணலில், கல்வியில் சிறந்து விளங்க சுதந்திரம் மட்டுமே தனது உந்துதலாக
இருக்கவில்லை, மாறாக தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்கான
ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வையாக இருந்தது என்பதை மாலிக் பகிர்ந்து கொண்டார்.
தனது கடந்த காலத்தை நினைவுகூர்ந்து,
மாலிக்கின் வாழ்க்கை நிச்சயமற்ற தன்மையால் நுகரப்பட்டது.
சபாவில் பிறந்த மாலிக், தனது குடும்பத்தை வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுக்கும் நம்பிக்கையில்,
14 வயதில் பள்ளியையும் தனது சொந்த மாநிலத்தையும் விட்டு வெளியேறினார்.
சிலாங்கூரில் ஒரு உணவக சமையல்காரராக
நிலையான வேலை கிடைக்கும் என்ற கனவுகளால் ஈர்க்கப்பட்ட மாலிக்கின் “புதிய
வாழ்க்கை” ஒரு புதிய கனவின் தொடக்கமாக மாறியது.
உணவகத்தில், மாலிக்
இடைவிடாத துஷ்பிரயோகத்தை எதிர்கொண்டார். அவமானங்களும் சாபங்களும் அவரது அன்றாட
“உணவுகளாக” மாறியது, உடல் ரீதியான அடிகள் “பக்க
உணவுகளாக” வழங்கப்பட்டன. அவர் நீண்ட நேரம் வேலை செய்த போதிலும், தனக்கு ஒருபோதும் சம்பளம் வழங்கப்படவில்லை என்று மாலிக் கூறினார்.
சுல்தான் ஷரபுதீன் இட்ரிஸ் ஷாவை
கட்டிப்பிடிக்கும் மாலிக்
“நான் இரண்டாவது முறையாக ஓட முயன்றபோது
என் முதலாளி என்னை அடித்து திட்டினார்.
“நான் என்னை தற்காத்துக் கொள்ள மட்டுமே
முயன்றேன், ஆனால் அந்த நடவடிக்கை என் முதலாளியின்
மரணத்திற்குக் காரணமாக அமைந்தது,” என்று அவர் கூறினார்.
இந்த சம்பவம் 24
ஆண்டுகள் சிறைக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு தொடக்கத்தைக் குறித்தது, பல தசாப்தங்களாக மாலிக், இப்போது முராட்
என்றும் அழைக்கப்படும் இவர், வாழ்க்கை இருள் மற்றும் விரக்தியால் நிறைந்த காலம்
என்று விவரிக்கிறார்.
“இளம் வயதில் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்தது
என்னை வெறுமையாகவும் ‘இறந்ததாகவும்’ உணர
வைத்தது; உலகம் இருட்டாக இருந்தது. “என் படிப்பைத் தொடரும் எண்ணமே இல்லை,”
என்று அவர் கூறினார்.
அவரது நாட்கள் இரும்புக் கம்பிகளால்
அடைக்கப்பட்டிருந்தன, அவை அவரை வெளி உலகத்திலிருந்து விலக்கி
வைத்தது மட்டுமல்லாமல், எப்போதும் நிறைவேற வாய்ப்பளிக்கப்படாத கனவுகளையும் கொள்ளையடித்தன.
இருளில் வெளிச்சம்
ஆனால் அதே சுவர்களுக்குள், எதிர்பாராத ஒன்று நடந்தது. ஒரு தீர்மானம் வெளிப்பட்டது – அவருக்கு
எஞ்சியிருக்கும் ஒரே வழியான கல்வி மூலம் அவரது விதியை மீண்டும் எழுதுவதற்கான
முடிவு.
சிறையில் அடைக்கப்பட்ட போதிலும் இன்னொரு சிறுவன்
தனது படிப்பைத் தொடர்வதைக் கண்ட பிறகு இது வந்தது.
அந்த தருணத்திலிருந்து, மாலிக் தனது விதியை மாற்றும் ஆசை மீண்டும் வந்ததாக கூறினார்.
இருப்பினும், மாலிக்கின்
கல்விப் பயணம் எளிதில் வரவில்லை. அந்த நேரத்தில் காஜாங் சிறையில் பள்ளிக்கல்வி
முறை இல்லாததால், முறையான வகுப்புகள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆதரவு இல்லாமல் அவர் தனது கல்விப் பயணத்தைத்
தொடங்கினார்.
“அப்போது சிறைச்சாலைப் பள்ளிப்படிப்பு
ஹென்றி கர்னி பள்ளியில் மட்டுமே இருந்தது,” என்று
அவர் கூறினார், பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக எழுதுபொருள்
கூட ஆரம்பத்தில் தடைசெய்யப்பட்டது என்றும் கூறினார்.
படிப்பவர்கள் கடுமையான மேற்பார்வையின்
கீழ்.ஒரு காலியான அறையை தற்காலிக வகுப்பறையாக மட்டுமே பயன்படுத்த
அனுமதிக்கப்பட்டனர்,
“எங்களுக்கு ஆசிரியர்கள் இல்லை, எனவே நாங்கள் செய்ய வேண்டியிருந்தது தனியாகப் படித்தோம். புத்தகங்கள்
குறைவாக இருந்ததால், நாங்கள் மாறி மாறிப் படித்தோம். உதாரணமாக,
புத்தகத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு ஒரு நண்பர் முடிக்கும் வரை
காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.
“முதலில், பென்சில்களைப்
பிடிக்கக் கூட எங்களுக்கு அனுமதி இல்லை,” என்று அவர்
கூறினார், சிறை அதிகாரிகள் தங்கள் உறுதியை நம்பிய
பின்னரே விதிகள் தளர்த்தப்பட்டன என்றும் கூறினார்.
படிக்க விரும்பிய கைதிகளுக்கு மற்றொரு
சவால், சத்தமில்லாத சிறைச் சூழல், அதே போல்
அவர்களின் முயற்சிகளை கேலி செய்த சில சக கைதிகளின் கேலியையும் பொறுத்துக்கொள்ள
வேண்டியிருந்தது.
ஆனால் ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்திற்காக,
மாலிக் சகித்துக்கொள்ள முடிவு செய்தார். அந்த கேலி வார்த்தைகளை உந்துதலுக்கான எரிபொருளாக மாற்றினார்.
“நான் அவர்களை அமைதியாக இருக்கச்
சொன்னபோது, அவர்கள் என்னை கேலி செய்வார்கள்.
உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டால், அது
எளிதில் சண்டைகளுக்கு வழிவகுக்கும்,” என்று அவர்
கூறினார்.
மாலிக் எதிர்கொண்ட மற்றொரு பிரச்சனை,
அவரது அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் கையெழுத்திட ஒரு பாதுகாவலர்
இல்லாதது.
இருப்பினும், ஒரு
நண்பரின் தந்தை ஒரு வளர்ப்பு பெற்றோராக முன்வந்தார், இதனால்
அவர் தனது SPM இல் சேர முடிந்தது.
21 வயதில் SPM
இறுதியாக, 2006 இல்,
மாலிக் 21 வயதில் ஒரு தனியார் வேட்பாளராக SPM
தேர்வில் பங்கேற்றார். ஒரு வருடம் கழித்து, அவர்
சிஜில் டிங்கி பெர்செகோலஹான் மலேசியா (STPM) தேர்வில்
தேர்ச்சி பெற்றதன் மூலம் மேலும் முன்னேறினார்.
தகுதித் தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற்ற
பிறகு, அவர் இளங்கலைப் பட்டம், முதுகலைப் பட்டம்
மற்றும் இறுதியில் திறந்தவெளி மலேசியா பல்கலைக்கழகத்துடன் (OUM) கூட்டுத் திட்டத்தின் மூலம் வணிக நிர்வாகத்தில் முனைவர் பட்டம்
பெற்றார்.
சிறையில் படிப்பது மிகுந்த ஒழுக்கம் தேவை
என்று மாலிக் கூறினார். ஒவ்வொரு சவாலும் சிக்கலானது, குறிப்பாக
தகவல்களை அணுகுவது சிக்கலானது.
மாலிக் இப்போது தனது சொந்த நிறுவனத்தை
நடத்துகிறார்
“வழங்கப்பட்ட இணையம் ஆறு மணிநேரத்திற்கு
மட்டுமே, வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் எனப் பிரிக்கப்பட்டது.
“இணைய வேகம் மற்றொரு பிரச்சினையாக
இருந்தது. ஒரு கல்வி இதழ் கட்டுரையைப் பதிவிறக்க, சில
நேரங்களில் ஒரு மணி நேரம் வரை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.
“சமூக ஊடகங்கள் போன்ற சில வலைத்தளங்கள்
முற்றிலும் தடுக்கப்பட்டன,” என்று அவர் கூறினார்.
குறிப்புப் பொருட்களைப் பெற, மாலிக் தனது மேற்பார்வையாளர் ஜாஹித் ஒஸ்மானுக்கு சிறையில் நேருக்கு
நேர் கற்றல் அமர்வுகளின் போது கொண்டு வர பத்திரிகை தலைப்புகளை பட்டியலிடுவார்.
இருப்பினும், மிகப்பெரிய
சவால் நிதி. அவரது குடும்பத்தினரால் செலவுகளைச் சமாளிக்க முடியவில்லை, அவர்களுடனான தொடர்பு அரிதாகவே இருந்தது.
“எனது 24 ஆண்டுகால
சிறையில், நான் எனது குடும்பத்தினரை மூன்று முறை
மட்டுமே சந்தித்தேன்.
