ஒரு மைனர் இஸ்லாத்திற்கு மாறுவதற்கு ஒரு பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலரின் ஒப்புதல் மட்டுமே தேவை என்று உயர் நீதிமன்றத்தில் மூத்த கூட்டாட்சி வழக்கறிஞர் அஹ்மத் ஹனிர் ஹம்பலி கூறுகிறார். கூட்டாட்சி பிரதேசங்களுக்காக ஆஜரான ஹனிர், கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் பிரிவு 12(4) இரு பெற்றோரின் ஒப்புதலையும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஆனால் பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலர் என குறைந்தபட்சம் ஒரு பொறுப்புள்ள வயது வந்தவரின் ஒப்புதல் மட்டுமே தேவை என்று வலியுறுத்தினார்.
சிறார்களை மதமாற்றம் செய்வது தொடர்பான பல மாநில சட்டங்களில் உள்ள விதிகளை எதிர்த்து எம். இந்திரா காந்தி மற்றும் 13 பேர் தாக்கல் செய்த வழக்கின் விசாரணையில் அவர் சமர்ப்பித்தார். பிரதிவாதிகளாக பெயரிடப்பட்ட மாநிலங்கள் பெர்லிஸ், கெடா, மலாக்கா, நெகிரி செம்பிலான், பேராக், ஜோகூர் மற்றும் கூட்டாட்சி பிரதேசங்களாகும். இந்த வழக்கு மார்ச் 2023 இல் தாக்கல் செய்யப்பட்டது.
இந்திரா வழக்கில் கூட்டரசு நீதிமன்றத்தின் 2018 தீர்ப்பை வாதிகள் நம்பியிருப்பது போதுமானதாக இல்லை என்று ஹனீர் வாதிட்டார். ஏனெனில் தீர்ப்பு உண்மை சார்ந்தது மற்றும் தொடர்புடைய மாநில விதிகள் அல்லது இஸ்லாமிய சட்ட நிர்வாகம் (கூட்டாட்சி பிரதேசங்கள்) சட்டம் 1993 இன் பிரிவு 95 ஐ நேரடியாக சவால் செய்யவில்லை.
இந்திரா வழக்கில் 2018 தீர்ப்பை வாதிகள் நம்பியிருப்பது போதுமானதாக இல்லை. ஏனெனில் அதில் உள்ள முடிவு அந்த வழக்கின் விசித்திரமான உண்மைகளுக்கு குறிப்பிட்டது மற்றும் சிறார்களின் மதமாற்றம் தொடர்பான அனைத்து வழக்குகளுக்கும் பொருந்தும் என்று கூற முடியாது.
இந்திரா முடிவில் பரஸ்பர பெற்றோரின் ஒப்புதலின் லிட்மஸ் சோதனையை சிறார்களின் மதமாற்றத்தின் அனைத்து வழக்குகளுக்கும் பயன்படுத்த முடியாது, ஏனெனில் இது குழந்தைகளின் நலன் குறித்த சிக்கலான கருத்தை மிகைப்படுத்தி அவர்களின் சிறந்த நலன்களின் முக்கியத்துவத்தை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது என்று அவர் கூறினார்.
“பெற்றோர்” என்ற வார்த்தையை அதன் எளிய, ஒற்றை வடிவத்தில் விளக்குவதன் மூலம் பிரிவு 12(4) இன் பரந்த கட்டுமானத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஹனீர் கூறினார். “இது “சிறார் மதமாற்றம் தொடர்பான சட்டங்களை நிர்வகிப்பதில் அதிக நெகிழ்வுத்தன்மையை அனுமதிக்கும் முறையான கட்டுமானம் இது, குழந்தையின் நலனின் எந்த அம்சமும் கவனிக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது,” என்று அவர் கூறினார்.
இந்திரா உட்பட வாதிகள், சிறார்களை ஒருதலைப்பட்சமாக மதமாற்றம் செய்ய அனுமதிக்கும் மாநில சட்டங்கள் அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானவை என்றும், ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு குழந்தையின் மத வளர்ப்பிற்கு பெற்றோரின் ஒப்புதல் தேவைப்படும் பிரிவு 12(4) ஐ “மீறியுள்ளனர்” என்றும் வாதிட்டனர்.
தனது சொந்த வழக்கில் கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தின் 2018 தீர்ப்பை நம்பி, பிரிவு 12(4) இல் உள்ள “பெற்றோர்” என்ற வார்த்தையை இருவரும் உயிருடன் இருந்தால் “பெற்றோர்” என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும் என்றும், அதாவது முஸ்லிம் அல்லாத பெற்றோருக்குப் பிறந்த குழந்தையை இஸ்லாத்திற்கு மாற்றுவதற்கு முன்பு தாயும் தந்தையும் சம்மதிக்க வேண்டும் என்றும் இந்திரா கூறினார்.
2018 ஆம் ஆண்டு தீர்ப்பிலிருந்து அந்த மாநிலங்களில் மேற்கொள்ளப்படும் அனைத்து ஒருதலைப்பட்ச மதமாற்றங்களும் செல்லாதவை என்ற அறிவிப்பை வாதிகள் கோருகின்றனர். மாற்றாக, அத்தகைய மதமாற்றங்கள் இரு பெற்றோரின் ஒப்புதலுக்கும் உட்பட்டதாகவும், நீதிமன்ற உத்தரவின் ஒரு வருடத்திற்குள் பெற்றோரில் ஒருவர் அவ்வாறு செய்ய மறுத்தால் அதை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர்கள் உத்தரவிட வேண்டும் என்று கோருகின்றனர்.
