“பராசக்தி” விமர்சனம்: புரட்சியும் எதார்த்தமும் இணைந்த தமிழ் சினிமாவின் சக்திவாய்ந்த குரல்!

1960-களில் தமிழ்நாட்டில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை மையமாகக் கொண்டு, இயக்குநர் சுதா கொங்கரா உருவாக்கியிருக்கும் “பராசக்தி” திரைப்படம், வரலாற்று உணர்வுடன் கூடிய ஒரு சக்திவாய்ந்த கதையை முன்வைக்கிறது. இதில் சிவகார்த்திகேயன், “புறநானூறு” என்ற மாணவர் புரட்சிக் குழுவின் தலைவனாக அறிமுகமாகிறார். இந்தி திணிப்புக்கு எதிராக கடுமையான போராட்டங்களில் ஈடுபடும் அவரது குழு, ஒரு ரயிலை வழிமறித்து எரிக்கும்போது, அதில் பயணிக்கும் போலீஸ் அதிகாரி ரவி மோகனுடன் மோதல் ஏற்படுகிறது. அந்த மோதலில் ரவி மோகனின் விரல் பறிபோகிறது.

இந்த சம்பவத்தில் தனது உயிர் நண்பனை இழக்கும் சிவகார்த்திகேயன், அதன்பின் போராட்டத்தை முற்றிலும் கைவிட்டு, தன் உள்ளத்தில் அந்த உணர்வை மூடிவிடுகிறார். ஆனால், ரவி மோகன் அவரை பழிவாங்க வெறித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

சில ஆண்டுகள் கழித்து, சிவகார்த்திகேயனின் தம்பி அதர்வா, மீண்டும் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் குதிக்கிறார். இதைத் தடுக்க சிவகார்த்திகேயன் தொடர்ந்து முயற்சிக்கிறார். அதே நேரத்தில், மதுரையில் நடக்கும் ஒரு அரசு விழாவில் முதலமைச்சர் கலந்துகொள்ளும்போது, அதர்வாவின் குழு கருப்புக் கொடி காட்டும் திட்டத்தை வகுக்கிறது. அதே வேளையில், இந்தி தெரியாததால் மத்திய அரசு வேலையை இழந்து அதிர்ச்சியில் இருக்கும் சிவகார்த்திகேயனும் அங்கு வந்து சேர்கிறார். போராட்டத்தை முறியடிக்க ரவி மோகனும் அங்கு விரைகிறார்.

இந்த மூன்று பாதைகள் சந்திக்கும் புள்ளியில் என்ன நடக்கிறது? போராட்டம் வெற்றி பெறுகிறதா? சிவகார்த்திகேயனும் ரவி மோகனும் மோதுகிறார்களா? – இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லும் விதமாக, படம் ஒரு உணர்ச்சிபூர்வமான, அரசியல் சார்ந்த, மனித உணர்வுகளைத் தொடும் கதையை விரிக்கிறது.

சிவகார்த்திகேயன் இதுவரை காதல், காமெடி ஆகியவற்றில் மட்டுமே கலந்திருந்தாலும், இந்தப் படத்தில் முதல் முறையாக புரட்சிக் களத்தில் இறங்கி, புரட்சி மற்றும் எதார்த்தம் என இரு பரிமாணங்களிலும் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். அவரது சாட்டையடி வசனங்கள் பார்வையாளர்களை கவர்கின்றன.

ஹீரோவாக மட்டுமே அறியப்பட்ட ரவி மோகன், இந்தப் படத்தில் முதல் முறையாக வில்லனாக வெளுத்துக் கட்டியுள்ளார். அவரது பார்வையிலேயே கொலை வெறி தெரிகிறது. தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு மிரட்டலான வில்லன் கிடைத்திருக்கிறார்.

அதர்வாவும் புரட்சி புயலாக கலந்து, ஆக்ஷன் காட்சிகளில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். ஸ்ரீலீலா அழகும் நடிப்புத்திறனும் கொண்ட கதாநாயகியாக திகழ்கிறார். “போயா போ” என்று அவர் சொல்லும் வசனம் மனதைத் தொடுகிறது. மற்ற நடிகர்களும் தங்கள் பாத்திரங்களுக்கு உயிர் ஊட்டியிருக்கின்றனர்.

ரவி கே. சந்திரனின் ஒளிப்பதிவு, 1960-களின் சூழலை உண்மையாக உணர வைக்கிறது. ஜிவி பிரகாஷ் குமாரின் இசையும், குறிப்பாக பின்னணி இசையும், படத்தின் உணர்ச்சிகளை உச்சமாக்குகின்றன. சில இடங்களில் லாஜிக் மீறல்கள் இருந்தாலும், வலுவான திரைக்கதையும், உண்மைச் சம்பவங்களை நினைவூட்டும் காட்சிகளும் அவற்றை மறக்க வைக்கின்றன.

மொத்தத்தில், “பராசக்தி” என்பது வெறும் படம் அல்ல – இது ஒரு வரலாற்று நினைவு, ஒரு எதிர்ப்பின் குரல், மற்றும் தமிழ் சினிமாவின் தைரியமான முயற்சி. சுதா கொங்கரா தனது இயக்கத்தின் மூலம், மீண்டும் ஒருமுறை தமிழ் சினிமாவில் ஆழமான சமூக உணர்வை பதித்திருக்கிறார்.